Hoe Zeg Je In Het Indonesisch

Oké, laten we eerlijk zijn. We kennen allemaal wel iemand die een beetje te veel van het Nederlands houdt. En dan bedoel ik niet de kaas of de stroopwafels. Nee, ik heb het over de mensen die, zodra ze het vliegtuig uitstappen in een ander land, meteen hun moedertaal omarmen alsof het een oude, knusse deken is. Zelfs als ze maar drie woorden van de lokale taal kennen. En dan komt die ene zin om de hoek kijken. De zin die, in mijn nederige mening, het toppunt is van taalkundige luiheid. De zin die ik soms, heel soms, met een glimlach en een zucht, hoor. Het is "Hoe zeg je in het Indonesisch?".

Ja, daar gaan we. "Hoe zeg je in het Indonesisch?". Ik zie het al voor me. De zon schijnt, de lucht is helderblauw, en onze Nederlandse avonturier staat daar, een beetje onhandig, met een grote glimlach, klaar om de wereld te veroveren. Of in ieder geval een biertje te bestellen. En dan, als klap op de vuurpijl, vraagt hij of zij, met een toon alsof ze zojuist de geheimen van het universum hebben ontrafeld, "Hoe zeg je in het Indonesisch?".

Ik weet het, ik weet het. Ik ben waarschijnlijk niet populair met deze mening. Maar kom op. Het is Indonesisch. Een prachtige, melodieuze taal. En je begint het gesprek met... "Hoe zeg je in het Indonesisch?". Alsof het een soort sleutel is die je aan het begin van elke zin moet aanreiken. Het is een beetje als naar de bakker gaan en zeggen: "Goedemorgen! Hoe maak je brood?" voordat je daadwerkelijk brood vraagt.

En dan volgt de onvermijdelijke reactie. De lokale bewoner, die waarschijnlijk al een half uur met deze persoon probeert te communiceren met gebaren en gebroken Engels, fronst even. Een subtiele rimpeling op het voorhoofd, die je als buitenstaander bijna niet ziet. Maar hij of zij weet het. Je hebt net een kans laten liggen. Een kans om iets nieuws te leren. Een kans om een connectie te maken.

Maar nee, wij, de Nederlanders, zijn meesters in efficiëntie. Waarom zou je je hersencellen belasten met het onthouden van nieuwe woorden, als je ook gewoon die ene, magische zin kunt gebruiken? "Hoe zeg je in het Indonesisch?". Het is de 'Ctrl+C, Ctrl+V' van de taal. Je kopieert de vraag en plakt hem, hopelijk met het juiste antwoord erachter. Het is een soort taalkundige parachutesprong. Je springt in het diepe, met de hoop dat iemand anders je wel uit het water vist.

Landen in het Indonesisch

En de meest hilarische momenten ontstaan natuurlijk als er meerdere mensen bij betrokken zijn. Stel je voor: een groepje Nederlanders, compleet verloren in een bruisende Balinese markt. De geuren van specerijen hangen in de lucht, de geluiden van muziek en geroezemoes vullen de oren. En dan, uit het niets, klinkt het: "Hé, hoe zeg je in het Indonesisch, eh... die lekkere vrucht daar?" Een symfonie van ongemak. De verkoper kijkt verbaasd, de andere Nederlanders voelen de blikken van mede-toeristen op zich gericht. Het is een klein, komisch drama in drie akten.

Ik verdedig hier absoluut niet het blindelings reciteren van het woordenboek. Dat is ook niet het doel. Maar een poging? Een klein stapje? Iets anders dan die ene, alomtegenwoordige vraag? Het is een beetje alsof je een marathon rent en na tien meter al zuchtend vraagt: "Hoe loop je de rest van de marathon?"

Indonesisch leren :Hoe zeg je, hoe gaat het met jou? in het Indonesisch

En dan heb je nog degenen die deze zin gebruiken als een soort tussenstop. Ze hebben een woord geleerd, misschien wel twee. En zodra ze die uitgesproken hebben, voelen ze zich zo begaan, zo geïntegreerd, dat ze direct weer terugvallen in hun vertrouwde vraag: "Hoe zeg je in het Indonesisch?". Het is een beetje als iemand die een hele diepe ademteug neemt, en dan meteen weer uitademt. Je bent er even, maar ook weer niet.

Misschien is het wel een vorm van culturele verlegenheid. Misschien zijn we bang om fouten te maken. En die ene zin, "Hoe zeg je in het Indonesisch?", is onze veilige haven. Het is de 'ik weet het niet, maar jij wel' mantra. En eerlijk is eerlijk, soms is het de enige manier om verder te komen. Als je echt niets weet, en de nood is hoog (een hongergevoel kan hoog oplopen, dat geef ik toe), dan is die vraag soms de enige uitweg.

Maar toch. Het blijft een beetje grappig. Die onwrikbare zekerheid waarmee die vraag gesteld wordt. Alsof het de meest natuurlijke, meest logische openingszin ter wereld is. En ik, met mijn impopulaire mening, kan er alleen maar om glimlachen. En misschien, heel misschien, een klein beetje proberen om die ene vrucht toch even te benoemen. Zonder de tussenkomst van de magische zin. Want uiteindelijk, is het leren van een paar woorden, zelfs al is het maar "hallo" en "dank u wel", een van de leukste dingen van reizen. En wie weet, misschien zeg je straks wel iets anders dan "Hoe zeg je in het Indonesisch?". En dat, lieve mensen, dat zou pas echt een avontuur zijn.