Hoe Weet Je Hoe Lang Je Wordt

Heb je je ooit afgevraagd hoe je eigenlijk weet hoe lang je wordt? Ik bedoel, het is een van die dingen die je gewoon weet, toch? Je bent er opeens, en je bent zo lang als je bent. Niemand staat erbij met een meetlint als je net uit de wieg kruipt, zo van: "Kijk, 52 centimeter pure potentie!" Het zou best een grappig gezicht zijn, trouwens. Een pasgeborene, met een metertje naast zich. De verpleegster kijkt ernstig, de ouders gespannen. "En de winnaar is… 51,7 centimeter! Gefeliciteerd!"

Maar nee, dat gebeurt niet. We groeien gewoon. En op een gegeven moment, als we zo'n 10 tot 12 jaar oud zijn, komt het opeens in ons op. Dat moment dat je jezelf in de spiegel bekijkt en denkt: "Hmm, ik kom wel een beetje boven m'n oude T-shirtjes uit." Of dat moment dat je vader je op z'n schouders tilt en ineens tegen een deurpost aan botst. Oeps. Dat is het moment dat je je realiseert: ik ben groter geworden. Dat is hoe je weet hoe lang je wordt. Door incidenten. Door kleine, onverwachte botsingen met de wereld om je heen.

En dan, ineens, begint het. De groeispurt! Een mysterieus fenomeen dat je lichaam omtovert tot een soort tent waar de tentstokken steeds langer worden. Je schoenmaat verandert sneller dan je sokken vuil worden. Je broeken worden ineens kapot korte. Je ouders zuchten en zeggen dingen als: "Moet je nu alweer nieuwe schoenen?" En jij, jij voelt je een beetje als een raket die de ruimte in schiet, maar dan met veel meer awkward momenten en minder glamoureuze uitrusting. Denk aan die momenten dat je armen en benen in één keer tien centimeter langer lijken dan de rest van je lichaam. Je struikelt over je eigen voeten, je stoot je hoofd tegen deuren die je gisteren nog makkelijk kon passeren. Het is een soort komisch ongeluk dat zich keer op keer herhaalt.

En dan heb je de metingen. Op school. Die jaarlijkse marteling waar je met je rug tegen een muur moet staan, met een plankje op je hoofd. De juf of meester schrijft iets op. Niemand vertelt je wat het betekent, behalve dat je óf langer bent geworden (hoera!) óf nog steeds te kort bent (o nee!). Het is een soort geheime code. Sommige kinderen krijgen een complimentje. "Goed gegroeid, [naam kind]!" Anderen krijgen een blik die zegt: "Tja, volgende keer beter." Het is een competitie waar je nooit echt om gevraagd hebt. De ongelijke strijd om centimeters.

Maar eerlijk is eerlijk, niemand weet precies hoe het werkt. Het is een beetje een magisch proces. Je eet je eten, je slaapt, en BAM! Je bent groter. Geen handleiding, geen tutorial. Misschien is dat wel het mooie ervan. Het is een verrassing. Elke dag weer een beetje. Je wordt niet wakker met de wetenschap dat je vandaag 0,3 millimeter langer bent geworden. Nee, dat ontdek je pas als je weer die ene broek probeert die net iets te strak begon te worden. En dan zie je het. Die kleine, maar oh zo belangrijke, extra ruimte.

Hoe Weet Je Dat Je Overspannen Bent

En laten we niet vergeten de genen. Die mysterieuze erfenis van je ouders. Als je papa lang is, en je mama lang is, dan is de kans groot dat jij dat ook wordt. Simpel, toch? Maar dan heb je ook die vrienden die opeens de langste van de klas worden, terwijl hun ouders relatief klein zijn. Hoe kan dat? Is er een geheime genen-fabriek die 's nachts overuren draait? Een genetische verrassing? Misschien is het de zon. Of de lucht. Of dat ene keer dat je echt, héél diep ademhaalt. Wie zal het zeggen?

Wat we wel weten, is dat er een punt komt dat het stopt. Het is niet eeuwigdurend. Op een gegeven moment, je lichaam zegt: "Oké, dit is de lengte. We hebben het gehaald." En dan ben je, zoals ze zeggen, volgroeid. Je bent zo lang als je bent. En dat is prima. Je kunt nog steeds tegen deurposten botsen als je niet oplet, maar het is dan eerder door slordigheid dan door explosieve groei. Het is een beetje de anticlimax van het hele groeiverhaal.

Uitgezocht: Heb je invloed op hoe lang je wordt?

Dus, hoe weet je hoe lang je wordt? Door de kleine ontdekkingen. Door die momenten dat je kleding niet meer past. Door de blikken van je ouders. Door de cijfertjes op het schoolbord. Maar vooral, door het simpelweg zijn. Je wordt langer, en op een dag ben je het. En dat is eigenlijk best wel cool. Een beetje onverklaarbaar, een beetje grappig, maar onmiskenbaar waar. En dat, mijn vrienden, is hoe je weet hoe lang je wordt. Door het gewoon te merken.

Het is een reis, geen bestemming. En onderweg struikel je af en toe over je eigen voeten. Dat is het leven. En dat is hoe je groeit.