Hoe Oud Moet Je Zijn Voor Ramadan

Ah, Ramadan. De maand van bezinning, verbinding, en laten we eerlijk zijn, ook de maand waarin je stiekem je wekker iets later zet op zaterdag. Maar er hangt altijd zo’n grote vraag in de lucht: hoe oud moet je eigenlijk zijn om serieus mee te doen? De meningen zijn verdeeld, net als de meningen over ananas op pizza. Sommigen zeggen: "Zodra je zelf je broek kunt ophouden, kun je meedoen!" Anderen mompelen iets over volwassenheid en verantwoordelijkheid.

Laten we eerlijk zijn, die kleine kids die met grote ogen naar hun ouders kijken terwijl die hun bidmat uitrollen, die willen ook wel meedoen. En dat is prachtig! Ze mogen meedoen met het suhoor (het ontbijt voor zonsopgang) en het iftar (het verbreken van het vasten bij zonsondergang). En waarom ook niet? Die energie van de jeugd, die kunnen ze dan mooi steken in het spelen, rennen, en vragen stellen. Heel veel vragen.

Maar het échte vasten, de hele dag zonder eten of drinken? Dat is een ander verhaal. Vroeger, in mijn jeugd, voelde het alsof je een soort superheldenstatus verdiende zodra je een dagje kon vasten. Dat was een prestatie van formaat. Je kon dan bij iftar met een soort triomf je bord soep naar binnen slurpen, terwijl de kleintjes nog sipjes naar de waterfles staarden.

Nu zie je het anders. Je hebt van die jonge, fanatieke tieners. Ze doen volop mee, met de beste bedoelingen. En soms gaat dat ook prima. Ze zijn trots, ze willen laten zien dat ze het kunnen. En dat is fantastisch. Maar soms, héél soms, zie je ze aan het eind van de middag met die super droge mond en die blik in hun ogen die zegt: "Waarom doen we dit ook alweer?" Dan denk ik: lieve schat, je bent nog aan het puberen. Je lichaam heeft nog wat extra brandstof nodig om die hormonen in bedwang te houden. Je mag best even een paar jaar overslaan met het hele 'hele dag niets eten' gedeelte.

Ik heb een kleine, lichtelijk controversiële theorie. Ik denk dat de officiële leeftijdsgrens om volledig mee te vasten eigenlijk zou moeten liggen bij de leeftijd waarop je voor het eerst beseft dat je geen zin hebt in het ontbijt op een zaterdag. Want laten we wel wezen, dat is toch een teken van volwassenheid? Een soort ‘ik ben er klaar voor’-moment. Als je nog wakker wordt met de gedachte "Jippie, broodjes met hagelslag!", dan ben je waarschijnlijk nog niet helemaal klaar voor een hele dag zonder.

Dit moet je weten over de Ramadan | Demet TV

Natuurlijk, er zijn uitzonderingen. Er zijn jonge mensen die fysiek en mentaal heel sterk zijn. En er zijn oudere mensen, bless you, die het juist weer wat rustiger aan mogen doen. Het gaat niet om een strikte leeftijdsberekening. Het gaat om wat je lichaam en je geest aankunnen. En om dat besef.

Ik herinner me nog goed een iftar bij mijn tante. Ze had een paar neefjes en nichtjes uitgenodigd die ‘voor de grap’ een paar dagen meededen met vasten. Eén van hen, laten we hem "Kampioen Kort Vasten" noemen, had het de hele dag overleefd. Bij iftar, toen de dadels werden uitgedeeld, greep hij zo enthousiast toe dat hij bijna de hele schaal leeg at. Daarna keek hij even beteuterd om zich heen, alsof hij zich realiseerde dat dit nu het hoogtepunt van de dag was. Daarna moest hij blijkbaar toch nog even naar het toilet, en toen hij terugkwam, zat hij met een klein zakje chips op de bank. En ik dacht: zie je wel? De hongerige puber wint altijd.

In het licht van de 'Corona-Ramadan': Hoe de eerste generatie moslims

De grote mensen, die doen vaak zo van: "Oh, ik voel me een beetje zwak vandaag, ik sla een dagje over." En dat is prima! Niemand gaat ze achterna zitten met een spreekgestoordheid. Maar die jonge, ambitieuze strijders, die denken dat het een soort persoonlijke challenge is. En dat is ook mooi, die drive. Maar soms denk ik: zou het niet wat relaxter kunnen? Zouden we die jonge zielen niet gewoon moeten laten genieten van de sfeer, het samenzijn, en de heerlijke maaltijden, zonder de druk van een hele dag zonder eten?

Misschien is de beste manier om te weten wanneer je 'oud genoeg' bent, wel gewoon te luisteren naar je eigen lichaam en je eigen gevoel. En als je twijfelt, vraag het dan aan je mama of papa. Die weten het vast wel. En zo niet, dan mag je altijd nog stiekem een koekje eten. Maar zeg dat niet verder, want dan wordt mijn theorie over die zaterdagse ontbijtjes ondermijnd. En dat willen we niet, toch? Laten we het luchtig houden, met een glimlach, en genieten van deze mooie maand, op onze eigen manier en op ons eigen tempo. Of je nou 8 bent of 88, zolang je maar met een goed hart meedoet, ben je er klaar voor. En vergeet de watermeloen bij iftar niet. Die is essentieel, ongeacht je leeftijd.