Hoe Oud Moet De Paus Zijn

Nou, luister eens hier, vrienden. We gaan het vandaag hebben over iets waar je misschien nog nooit bij hebt stilgestaan, maar wat toch best wel heel erg belangrijk is, zeker als je een beetje van theatrale taferelen houdt. Ik heb het natuurlijk over de paus! Ja, die gozer in die witte jurk, die met een soort hemelse autoriteit zwaait alsof-ie de sleutels van de hemel heeft… en misschien heeft-ie dat ook wel, wie weet? Maar de grote vraag, de vraag die me wakker houdt in de nacht (nou ja, na een flinke kop koffie dan), is: Hoe oud moet de paus eigenlijk zijn?

Want je ziet ze wel eens, hè? Sommige pausen lijken zo fris als een hoentje, alsof ze net van de middelbare school komen en denken: "Oké, ik heb nu de hoogste functie op aarde, wat nu?" En dan heb je er weer andere, waarbij je denkt: "Meneer, heeft u al die eeuwen al meegemaakt?" Ik stel me dan voor dat ze zich tijdens een belangrijke dienst afvragen of ze wel de juiste boodschappentas hebben meegenomen, of dat de kat wel is gevoerd. Je weet het niet!

Nu, voordat je denkt dat ik hier een soort satirische bisschop ben die de boel op stelten wil zetten, laat me je geruststellen. Er is geen exacte leeftijdslimiet voor de paus. Nee, echt waar! Het is niet zo dat er een magische 75-jaar grens is, waarbij er dan een telegrammetje komt met: "Gefeliciteerd met uw pensionering, hier zijn uw gouden sleutels!" Het systeem werkt anders, en dat is eigenlijk best wel fascinerend.

De paus wordt namelijk gekozen door het College van Kardinalen. Dat zijn een soort super-kardinalen, met van die rode mutsen en een heleboel indrukwekkende titels. Denk aan een soort geheime samenzwering van de goeden, die in een besloten bijeenkomst, de zogenaamde conclaaf, bepalen wie de volgende 'Paapse' leider wordt. En geloof me, die sfeer is niet te vergelijken met een vergadering van de lokale bridgeclub. Hier gaat het om wereldwijde spiritualiteit, en ja, ook om een flinke dosis politiek, hoewel ze dat liever niet hardop zeggen.

Dus, hoe oud ze mogen zijn? Zolang ze maar functioneren en gezond genoeg zijn om het werk te doen. En met 'werk' bedoel ik niet een paar uurtjes per week de bloemen water geven. Nee, we hebben het over miljoenen gelovigen, internationale diplomatie, het runnen van een mini-staatje (Vaticaanstad, heb je wel eens van gehoord?), en het uitspreken van de meest monumentale toespraken.

Laudate Deum - nieuwe klimaatbrief van paus Franciscus - Bisdom van 's

Je zou denken: hoe ouder, hoe wijzer, toch? Dat geldt voor een oom op een verjaardagsfeestje die je met wijze raad over je leven bombardeert, maar voor de paus? Soms is het juist de jeugdige energie die nodig is. Denk aan Paus Johannes Paulus II. Die man was zo energiek dat hij het Vaticaan rond rende op zijn ski's (oké, misschien een kleine overdrijving, maar hij had wel een enorme levenslust). Hij heeft het ambt bijna 27 jaar bekleed! Dat is langer dan de meeste huwelijken duren, en dat is best wel een prestatie in de Paapse wereld.

Maar dan heb je weer pausen die op latere leeftijd aantreden. Paus Benedictus XVI, bijvoorbeeld. Hij werd op zijn 78ste paus. Dat is een leeftijd waarop veel mensen al lekker aan het genieten zijn van hun welverdiende pensioen, met een boek en een kop thee. En Benedictus? Die moest de wereld besturen. En dat deed hij acht jaar lang. Indrukwekkend, toch? Hij trok zich later wel terug, wat trouwens ook iets unieks was in de geschiedenis van het pausschap. Normaal gesproken ga je pas met pensioen als je… nou ja, als je er niet meer bent. Een soort eeuwig pensioen dus. Benedictus zei: "Nee, dank u, ik ga wel ergens in een rustig klooster met de duiven praten."

Het salaris van paus Franciscus binnen het steenrijke Vaticaan

Maar hoe bepaalt dat College van Kardinalen dan wie er geschikt is? Dat is het prachtige mysterie. Ze kijken naar de kandidaten, ze bidden, ze discussiëren, ze wijzen elkaar waarschijnlijk ook nog eens op de verkeerde schoenen. En dan, op een gegeven moment, wordt er gestemd. Als er een tweederde meerderheid is, dan is de nieuwe paus gekozen. En de schoorsteen in het Vaticaan, die gaat dan roken! Zwart betekent geen keuze, wit betekent: we hebben een nieuwe paus. En dan barst het feest los, met trompetgeschal en alles erop en eraan. En ondertussen vraag je je af: hoeveel jaar heeft deze meneer nog te gaan? Heeft hij al een pensioenplan?

Wat we dus hebben geleerd, is dat het niet om een leeftijd gaat, maar om geschiktheid. Een paus kan 40 zijn en meteen aan zijn pensioen denken, of 90 zijn en nog als een razende de wereld rondvliegen. Het is een beetje zoals met die ene oom op een verjaardag die nog steeds elke bal uit het park kan slaan, terwijl zijn neef van 20 liever op de bank zit met zijn telefoon. Leeftijd is maar een getal, zeggen ze dan, en voor de paus geldt dat zeker.

Het belangrijkste is dat de paus zijn taken kan uitvoeren: leiden, inspireren, en soms ook gewoon even met zijn handen in de lucht naar de hemel wijzen alsof hij antwoorden zoekt (wat we allemaal wel eens hebben). Dus, de volgende keer dat je een paus ziet, sta dan even stil bij het feit dat er geen leeftijdskaartje aan vastzit. Het is een functie die levenslang is, tenzij iemand besluit dat het genoeg is geweest, of dat de duiven in het klooster toch wel erg gezellig zijn. En dat, mijn vrienden, is toch wel een wonderlijk idee, nietwaar?