Hoe Lang Zit De Huidige Paus

Zo, daar zitten we dan. Een beetje te nippen aan onze koffie, misschien met een kruimel van een vergeten croissant op ons bovenlip. En terwijl we zo zitten te mijmeren, komt de vraag plotseling opborrelen. Een vraag die ons allemaal wel eens bezighoudt, al is het maar even, tussen het zoeken naar verloren sleutels en het bedenken wat we vanavond eten door. Een vraag die eigenlijk best spannend is, als je erover nadenkt. Hoe lang zit de huidige Paus eigenlijk op zijn troon? Ja, Paus Franciscus dus. We hebben het over hem.

Nu, ik zeg het eerlijk. Ik heb geen idee. En ik weet zeker dat de meesten van jullie dat ook niet hebben. En dat is helemaal oké, vind ik. Serieus, wie heeft er nou een kalender bij de hand met de preciesie van een Zwitsers uurwerk om de ambtstermijnen van alle wereldleiders bij te houden? Dat doen we toch niet? Ik heb mijn handen al vol aan het onthouden op welke dag de vuilnisbak buiten moet staan. Laat staan de exacte datum waarop iemand, hoe belangrijk ook, besloot om het witte habijt aan te trekken en Vaticaanse beleid te gaan voeren.

En dat is misschien wel een beetje een onpopulaire mening, ik geef het toe. Sommigen zullen nu wel denken: "Maar hij is toch de leider van de Katholieke Kerk! Dat MOET je weten!" En ja, dat klinkt logisch. Maar laten we eerlijk zijn, voor de meeste mensen is het leven al complex genoeg. We hebben werk, gezinnen, die berg was die we maar niet klein krijgen, en de constante strijd tegen de verleiding van nog een aflevering van die ene serie. Moeten we daar nou nog de statistieken van de Heilige Stoel aan toevoegen?

Ik stel me voor dat Paus Franciscus zelf ook niet elke ochtend wakker wordt en meteen denkt: "Hmm, vandaag is mijn 3.872ste dag als Paus. Wat een mijlpaal!" Nee, waarschijnlijk denkt hij eerder aan de dingen die hij die dag moet doen. De ontmoetingen, de gebeden, de gesprekken. Hij heeft waarschijnlijk wel belangrijkere dingen aan zijn hoofd dan het tellen van de dagen. Zoals zorgen voor een beetje meer rechtvaardigheid in de wereld, of ervoor zorgen dat mensen elkaar een beetje beter behandelen. Dat is toch veel significanter?

En laten we het nog even hebben over de paus-zijn an sich. Dat is geen baan die je voor een paar jaar aangaat. Dit is een soort van "tot de dood ons scheidt" deal, maar dan zonder de romantiek en met veel meer ceremonies. Als je eenmaal Paus bent, dan ben je dat ook echt. Er is geen pensioenregeling waarbij je na dertig jaar lekker met je tuintje kunt beginnen. Je bent aan. Tot je erbij neervalt, of, zoals we zagen bij Paus Benedictus, besluit dat het genoeg is geweest en je je terugtrekt in een rustiger oord om te mediteren. Dat was ook al een wonder op zich, als je erover nadenkt.

Hoe heet de paus? | KRO-NCRV

Dus, om terug te komen op de oorspronkelijke vraag: Hoe lang zit Paus Franciscus al? Nou, zoals gezegd, ik weet het niet. En ik denk dat dat prima is. Het feit dat hij er is, dat hij inspiratie biedt aan miljoenen, dat hij probeert de wereld een beetje mooier te maken, dat is toch veel belangrijker dan het exacte aantal dagen dat hij deze rol bekleedt? Hij is er. Hij doet zijn werk. En dat is, voor mij, eigenlijk alles wat ik hoef te weten. De rest is een beetje historische trivia, toch? En trivia is leuk voor quizavonden, maar niet per se voor de dagelijkse meditatie.

Ik stel me voor dat er een hele ploeg mensen in het Vaticaan is die zich met dit soort zaken bezighoudt. Mensen met tabellen en kalenders en een onfeilbaar geheugen voor dit soort feiten. Die kunnen we lekker hun werk laten doen. Wij kunnen ons ondertussen bezighouden met de echt belangrijke dingen. Zoals bedenken wat we vanavond eten. En of we nog zin hebben in dat stukje chocolade dat nog in de koelkast ligt. Want dat is pas een dilemma dat ertoe doet.

Waarom de huidige paus waarschijnlijk de laatste is - Italiamo.nl

Dus ja, Paus Franciscus. Hij zit er. En dat is, in mijn nederige mening, het belangrijkste. De duur is een detail. Een historisch detail. Net zoals het exacte aantal gebouwen in het Vaticaan, of de precieze kleur van de sokken die hij gisteren droeg. Het is allemaal interessant, vast wel, maar het verandert niets aan de essentie. En de essentie is: hij is er. En dat is genoeg. Laten we die energie, die we anders zouden besteden aan het uitdokteren van dit soort cijfers, gebruiken voor iets positiefs. Misschien een glimlach naar de buurman? Of een complimentje voor de kassamedewerker? Dat lijkt me een veel betere investering van onze tijd en mentale energie.

En als je het toch echt wilt weten, dan zijn er vast wel ergens websites die het je vertellen. Maar ik ga ze nu niet opzoeken. Ik heb het te druk met het nadenken over de volgende uitdaging van de dag. En wie weet, misschien is die uitdaging wel het onthouden van de verjaardag van mijn hond. Dat vind ik al een behoorlijke prestatie op zich.