Hoe Lang Ww Na 20 Jaar Werken

Je hebt 20 jaar gewerkt. Twintig jaar. Een hele tijd, toch?

En nu denk je: "Oké, ik heb genoeg gezien. Ik wil iets anders." Maar wat dan? De wereld staat open, zeggen ze. Maar soms voelt het meer als een gesloten deur met een bordje 'Geen toegang voor 20-jaars werkers'.

Je hebt je leven geleefd voor je baan. De vroege ochtenden. De late avonden. De vergaderingen die eindeloos leken te duren. Je hebt koffie gedronken met collega's die je nu nauwelijks nog herkent. Je hebt projecten tot een goed einde gebracht, waar je soms nog steeds van wakker ligt. En alles voor wat? Een salarisstrook en af en toe een schouderklopje.

Nu ben je 20 jaar verder. Je lichaam begint te protesteren. Je rug kraakt als je opstaat. Je vingers tikken automatisch op een toetsenbord, zelfs als er geen toetsenbord is. Je droomt van spreadsheets. Serieus, ik droom van spreadsheets. Wat zegt dat over mijn leven?

En dan komt de grote vraag: "Hoe lang nog?" Hoe lang moet je dit nog volhouden?

De maatschappij zegt: "Pensioen is voor ouderen." Maar is 20 jaar werken niet een soort mini-pensioen? Een soort proefversie van het leven na het werk? Ik heb het idee dat ik alle fases van de werkende mens heb doorlopen. De enthousiaste starter. De ambitieuze middenmanager. De licht cynische veteraan. Ik heb ze allemaal gespeeld.

PPT - WIA Wet Werk en Inkomen naar arbeidvermogen PowerPoint

Ik heb de koffiezetapparaat gezien in al zijn glorie. Ik heb de tonerwissels overleefd. Ik heb de kerstborrels meegemaakt waar je je collega's in een heel ander licht zag. Soms niet eens in een beter licht.

En nu? Nu wil ik gewoon rust. Maar rust is blijkbaar een luxe die je pas verdient na 40 jaar werken. Dat is het officiële getal. Maar wie heeft dat bedacht? Was dat een of andere baas die zelf nooit meer dan 10 jaar had gewerkt?

Ik heb het gevoel dat ik al mijn werk-energie heb opgebruikt. Mijn werk-batterij is leeg. Leeg, leeg, leeg. Ik kan hem niet meer opladen met een extra kop koffie.

Misschien moeten we een nieuw systeem bedenken. Na 20 jaar mag je een soort 'loopbaan-sabbatical' nemen. Een paar jaar om bij te komen. Om te ontdekken wie je bent buiten je functietitel. Om eindelijk die cursus pottenbakken te volgen waar je al die jaren van droomde.

Hoe lang ww-uitkering na 2 jaar werken?

Of misschien is het tijd voor een "20-jaars-uitstapregeling". Geen pensioen, nee. Meer een soort 'herbronningsverlof'. Je krijgt een klein zakcentje en de vrijheid om te doen wat je wilt. Zolang het maar niet weer 20 jaar duurt.

Ik zie mezelf al helemaal zitten. Met mijn gebreide vest en mijn tuinkabouters. En af en toe denk ik aan mijn oude werk, en dan denk ik: "Haha, dat was wat."

Maar serieus. 20 jaar is een prestatie. Een flinke prestatie. Je hebt de wereld een beetje draaiende gehouden. Je hebt je bijdrage geleverd. En nu mag je best even pauzeren, toch?

Ik heb het idee dat de maatschappij ons graag wil laten geloven dat we pas 'volwaardig' zijn na een bepaald aantal jaren. Alsof je pas waarde hebt als je een bepaald aantal uren hebt afgetikt.

7 op 10 werkhervatters blijven na WW langer dan jaar werken

Maar ik heb een onpopulaire mening. En die mening is: 20 jaar werken is genoeg. Genoeg om te zeggen: "Bedankt en tot ziens." Genoeg om een nieuw hoofdstuk te beginnen.

Stel je voor. Je bent 45, je hebt 20 jaar gewerkt. Je bent nog jong genoeg om een nieuwe droom na te jagen. Om een eigen bedrijfje te starten. Om vrijwilligerswerk te doen. Om de wereld te ontdekken.

In plaats van dat je wacht tot je 67 bent en je rug het echt niet meer doet. En je energie op is. En je alleen nog maar wilt zitten en naar de televisie staren.

Natuurlijk, niet iedereen kan dit. En ik zeg niet dat iedereen moet stoppen. Maar ik denk wel dat we het concept van 'lang werken' eens kritisch moeten bekijken.

Hoe lang ww-uitkering na 2 jaar werken?

Is het echt zo dat je productiever bent als je langer doorgaat? Of word je gewoon moe? En wordt die moeheid overgedragen op je omgeving? Ik denk het wel.

Dus, mijn medewerknemers, mijn collega's, mijn mede-uitgewerkten. Laten we proosten op de 20-jaars-grens. Laten we het vieren. En laten we hopen dat er een dag komt dat we niet meer hoeven te vragen: "Hoe lang nog?" Maar dat we mogen zeggen: "Ik heb genoeg gedaan."

En dan? Dan ga ik mijn pottenbakcursus doen. En misschien leer ik wel vliegeren. Wie weet. De mogelijkheden zijn eindeloos als je niet meer gebonden bent aan een werkrooster. En dat, mijn vrienden, dat is een gouden gevoel. Een gevoel dat je verdient na 20 jaar ploeteren.

Dus ja, 20 jaar. Dat is mijn antwoord. En ik denk dat veel meer mensen dat stiekem ook denken. Zucht. Nu nog de wereld overtuigen.