Hoe Heet De Moeder Van Profeet Moesa

Stel je voor: je bent Profeet Musa, een van de allerbelangrijkste figuren in de geschiedenis. Je hebt door de Rode Zee gelopen, de Tien Plagen meegemaakt, en überhaupt, je hebt best wel een paar huge dingen geflikt. Je bent een legende, een held, een absolute rockster van het geloof. Maar dan komt de vraag waar we allemaal wel eens stiekem mee worstelen, een vraag die net zo mysterieus is als de oorsprong van de sokken die altijd verdwijnen in de wasmachine.

Hoe heet eigenlijk de moeder van Profeet Musa? Klinkt simpel, toch? Maar probeer het maar eens te vinden op een willekeurige poster van "De Grote Profeten". Je vindt er vast wel een impressie van Musa zelf, met zijn staf en een hoop drama, maar over zijn moeder? Stilte.

En dat vind ik dus een beetje gek. Ik bedoel, we hebben het over de man die de weg baande voor miljoenen mensen, die letterlijk het volk uit de slavernij leidde. Dat is geen klusje dat je zomaar even doet. Daar moet toch een vrouw achter zitten die van onschatbare waarde is geweest? Een vrouw die hem heeft gebaard, opgevoed, en waarschijnlijk ook flink wat fluisteringen en peptalk heeft gegeven.

Maar nee. De geschiedenisboeken, de preken, de documentaires – ze focussen zich zo op de acties van de profeet, dat de mensen rondom hem soms een beetje wegvallen. En dat is waar mijn kleine, stille opstand begint. Ik denk, met heel mijn hart, dat de moeder van Profeet Musa minstens een eigen film had verdiend. Of op zijn minst een hele hoofdstuk!

Laten we eerlijk zijn, stel je de druk voor. Je hebt een baby. En niet zomaar een baby, maar een baby die de farao zelf tot paniek drijft. Een baby die volgens de profetieën een gigantische impact zal hebben. En dan die farao die zegt: "Alle jongetjes vernietigen!" Gruwelijk, toch? Stel je de angst voor die ze moet hebben gevoeld.

Profeet Moesa en de Farao in ons – Juz’ 19

Ze moest dus creatief zijn. Ze moest dapper zijn. Ze moest geloven, zelfs als de wereld om haar heen zwart zag. Ze heeft haar eigen kind, haar vlees en bloed, in een mandje op de Nijl gezet. Dat is geen doorsnee moederschap, hoor. Dat is extreme moederschap. Dat is de soort moed waar je normaal gesproken een documentaire over maakt met dramatische muziek en slow-motion beelden.

En wat is haar beloning? Een naam die we bijna vergeten zijn. Een naam die fluisterend in de marge van de geschiedenis staat. Ik zeg het nog een keer: dit is een onpopulaire mening, maar ik vind het niet eerlijk. We bewonderen haar daad, haar opoffering, haar geloof – maar haar naam? Die lijkt belangrijker te zijn dan haar identiteit.

Sommige mensen zeggen dat het niet uitmaakt hoe ze heet. Dat haar daad het allerbelangrijkste is. En ja, daar zit zeker wat in. Haar actie heeft de loop van de geschiedenis veranderd. Maar toch. Als we spreken over de reis van Musa, hoe kunnen we dan de start van die reis negeren? De reis die begon met een liefdevolle moeder die een ongelooflijk risico nam?

Verhaal van Moesa Archives - Qantara

Ik vraag me wel eens af wat er in haar omging. Zat ze te huilen bij de oever van de Nijl? Bidde ze non-stop? Of was ze juist heel kalm, wetende dat ze het beste deed wat ze kon in een onmogelijke situatie? En hoe voelde het toen ze hoorde dat haar eigen kind, haar verloren zoon, werd opgevoed aan het hof van de farao? Dat moet een bizarre mix van opluchting, verdriet en misschien wel een vleugje "Zie je wel?" zijn geweest.

En wat als we haar naam wel zouden weten, en die naam zou iets heel simpels zijn, zoals 'Amina' of 'Fatima'? Zou dat het verhaal dan minder groots maken? Ik denk van niet. Integendeel. Het zou het juist herkenbaarder maken. Het zou ons, de 'gewone' mensen, de moeders van nu, laten zien dat zelfs in de meest epische verhalen, de krachten van gewone liefde en moed een rol spelen.

Want laten we wel wezen, het moederschap is al een avontuur op zich. En stel je voor dat je dat avontuur moet beleven terwijl de wereld op zijn kop staat en er een koninklijk bevel is om je kind te verstoppen. Dat is nog een paar niveaus hoger dan de gemiddelde nachtelijke voeding of de zoveelste luierwissel. Dat is de ultieme test van geduld, geloof en improvisatie.

Hemelvaart van de Profeet

Ik stel me voor dat ze een vrouw was met een ongelooflijke innerlijke kracht. Een vrouw die wist dat haar taak verder ging dan het voeden en verzorgen van een baby. Ze moest een toekomst beschermen. Een toekomst die ze zelf misschien niet eens volledig kon overzien. En dat, lieve mensen, dat is een verantwoordelijkheid die we niet zomaar mogen bagatelliseren.

En dus, lieve lezers, terwijl we de verhalen van de profeten bewonderen en leren van hun wijsheid, laten we af en toe ook even stilstaan bij de stille helden. De moeders, de vaders, de families die achter die grote figuren stonden. En specifiek, in het geval van Profeet Musa, laten we af en toe even fluisteren: Hoe heet die ongelooflijke vrouw toch?

Het is een vraag die misschien niet veel antwoorden oplevert in de traditionele zin. Maar het is een vraag die ons wel herinnert aan het feit dat zelfs de grootste stromen van geschiedenis beginnen bij een heel klein, en vaak anoniem, begin. Een begin dat werd mogelijk gemaakt door een moeder met een naam, een hart en een onwrikbaar geloof. En dat verdient, vind ik, toch wel een beetje meer aandacht. Zachtjes, want we willen de grote profeet niet storen, maar toch… een beetje aandacht.

De profeet Moesa – Kleine Moslims

Misschien is haar naam niet belangrijk omdat haar actie, haar daad, zo universeel en krachtig is dat de naam erbij een detail wordt. Maar toch, mijn hart zegt: geef die moeder een naam! Zodat we haar kunnen herinneren, niet alleen als de redder van Musa, maar als een vrouw die we zelf kunnen bewonderen, in onze eigen moed en daden.

Dus ja, de moeder van Profeet Musa. Een mysterie, een legende, een stille kracht. En een vrouw die, ook al kennen we haar naam niet altijd, een plek verdient in ons respect en onze bewondering. Want zonder haar, geen Musa. En zonder Musa… tja, dan was de wereld er toch wel heel anders uitgezien. En dat allemaal dankzij een moeder die niet bang was.

En wie weet, misschien zit ergens een wijze vrouw te glimlachen, wetende dat haar verhaal, ook al is het anoniem, toch wordt verteld. En dat haar moed, ook al is haar naam vergeten, toch nog steeds voelbaar is. Dat is, denk ik, het mooiste compliment dat een moeder kan krijgen. Zelfs als we haar naam niet weten.

Mijn 'onpopulaire' mening is dus niet dat haar naam absoluut cruciaal is voor het religieuze verhaal, maar eerder dat het menselijke aspect, het moederschap, zo fundamenteel is dat het een gezicht en een naam verdient. Zelfs als dat gezicht en die naam voor altijd verborgen blijven in de stromen van de geschiedenis. Maar we kunnen er wel over mijmeren, toch? En dat is ook wat waard.