Wat Is De Langste Film Ooit

Stel je voor: je zit op de bank, met een kop thee en je favoriete snack, klaar voor een avondje film. Je hebt de perfecte film uitgekozen, de ondertiteling staat aan, en je bent er helemaal klaar voor. Maar dan blijkt de film... extreem lang te zijn. Zo lang dat je je afvraagt of je niet per ongeluk een hele documentaire serie hebt aangezet in plaats van een speelfilm.

We kennen het allemaal wel. Die ene film waarvan je na drie uur nog steeds het gevoel hebt dat het verhaal nauwelijks is begonnen. Je begint al te fantaseren over wat je allemaal had kunnen doen in die tijd. Koffie zetten, de planten water geven, misschien zelfs een potje schaken tegen jezelf. Maar nee, je zit vast, gekluisterd aan het scherm, hopend op een climax die maar niet komt.

En dan begin je je af te vragen: wat is nou eigenlijk de allerlangste film ooit gemaakt? Is het zoiets als die arthouse-film die je tante aanraadde en die drie dagen duurde, of is het iets dat zo obscuur is dat zelfs de meest fanatieke filmrecensenten er nog nooit van hebben gehoord?

Laten we eerlijk zijn, als je denkt aan een "lange film", denk je waarschijnlijk aan iets als The Lord of the Rings: The Return of the King (Extended Edition, natuurlijk!) of misschien die epische oorlogsfilm waar je je vader vroeger urenlang mee zag zwoegen. En ja, die zijn behoorlijk aan de maat. Je hebt al een complete maaltijd kunnen bereiden en opeten voordat de aftiteling begint te rollen.

Maar de absolute kampioen? Die is van een heel ander kaliber. Vergeleken daarmee lijken die ruim drie uur durende epossen plotseling als een korte trailer. Het is bijna alsof je een reis begint, een pelgrimstocht van je bank naar de koelkast, en weer terug, en de film is nog steeds bezig. Je hebt tijd genoeg om een tweede kop thee te zetten, een dutje te doen, en wakker te worden met nog steeds dezelfde scènes.

De langste film ooit is geen film die je zomaar even op een regenachtige middag kijkt. Dit is een project waar je je leven voor opoffert. Nou ja, misschien niet letterlijk, maar je kunt je hele week wel om deze film heen plannen. Je kunt je afmelden van je sociale verplichtingen, je werk laten liggen (niet doen, trouwens!), en je partner smeken om je niet te storen, tenzij het huis in brand staat. En zelfs dan, misschien eerst de scène afkijken.

Dus, wat is dan die legendarische, tijdrovende gigant? Maak je klaar, want we duiken in de wereld van films die zo lang zijn dat ze bijna hun eigen tijdzone hebben.

Wat is de eerste film ooit gemaakt? - YouTube

De Tijdmachine van de Cinema

Als we het hebben over de absolute koning van de lange films, dan komen we uit bij een werk dat de definitie van "film" wel zo'n beetje oprekt tot het breekpunt. We hebben het over Logistics.

Ja, je leest het goed. Logistics. Een Zweedse documentaire uit 2012. En hoe lang denk je dat die duurt? Een stevige vier uur? Vijf? Neen. De officiële lengte van deze film is een duizelingwekkende 857 uur. Dat zijn 35 dagen en 17 uur. Ja, je kunt er een hele maand mee zoet zijn. Je kunt er bijna de tijd mee van je zomer- of wintervakantie mee opvullen.

Stel je voor dat je deze film thuis wilt kijken. Je zou waarschijnlijk een apart schema moeten maken. Een soort "Logistics"-kalender. Dag 1: de openingscredits. Dag 2: de eerste akte. Dag 7: de climax van de eerste helft. Tegen de tijd dat de film is afgelopen, ben je misschien wel een heel stuk ouder, met grijze haren en een diepe wijsheid die alleen door extreme filmische blootstelling kan worden verkregen.

De documentaire volgt de productieketen van een simpele thermometer. Ja, een thermometer. Denk aan al die stappen, al die fabriekshallen, al die verzendingen. Het is alsof de makers dachten: "Hoe kunnen we de tijd zo lang mogelijk laten duren? Laten we de reis van een object volgen, van de bron tot aan de consument. En dan nog een keer. En nog een keer."

Het is de ultieme test van geduld. Meer geduld dan wachten tot je favoriete serie eindelijk weer op Netflix staat. Meer geduld dan wachten op de bus op een druilerige maandagochtend. Dit is een niveau van geduld dat je normaal alleen ziet bij mensen die op een stoel zitten te wachten tot hun computer is opgestart.

Top 10 Langste Films ooit Gemaakt - Alletop10lijstjes

Je zou de film niet zomaar "kijken". Nee, je zou erbij gaan wonen. Je zou een slaapplek naast je televisie moeten inrichten. Je zou een intercomsysteem moeten installeren om je familieleden te informeren wanneer je een korte pauze nodig hebt voor de broodnodige biologische functies. En zelfs dan is de kans groot dat je de meest cruciale scènes mist.

En waarom? Waarom zou iemand zo'n film maken en waarom zou iemand hem kijken? De makers zeggen dat het gaat om het blootleggen van de moderne wereldhandel, de globalisering. Het is een kunstproject, een statement. Maar kom op, een statement dat zo lang duurt dat je er bijna zelf onderdeel van wordt. Je voelt je bijna net zo’n thermometer, meegesleept in de eindeloze cyclus van productie en consumptie.

Als je denkt dat je vrienden je "lange films" noemen omdat ze Titanic hebben gezien, dan moet je ze dus maar eens kennis laten maken met Logistics. Dan heb je tenminste een echte gespreksstarter. "Heb je die film al gezien die langer duurt dan de meeste huwelijken?"

Maar wat met de 'normale' lange films?

Oké, oké. Logistics is extreem. Laten we dat even vooropstellen. De kans is groot dat je het nooit zult zien, en eerlijk gezegd, je mist waarschijnlijk niets van de plot. Maar wat als je wel eens wilt verdwalen in een lange, meeslepende film, zonder dat je er een heel jaar voor hoeft te reserveren?

Wat een balen: Netflix trekt de stekker uit één van de grootste

Er zijn genoeg films die je het gevoel geven dat je een epische reis hebt gemaakt. Films die je meenemen naar andere werelden, andere tijden, en waar je na afloop het gevoel hebt dat je zelf een personage bent geworden. Denk aan die films die zo lang zijn dat je de volgende dag nog steeds aan de personages denkt, alsof je ze hebt ontmoet op een festival in een ver land.

Een klassieker in de categorie "lange, maar de moeite waard" is natuurlijk Lawrence of Arabia. Met een speelduur van bijna vier uur, is dit een film die je echt de woestijn in trekt. Je voelt de hitte, de zandstormen, de dilemma's van de man zelf. Het is zo lang dat je je bijna afvraagt of Peter O'Toole tussendoor niet even een echte woestijnreis heeft gemaakt om de rol te doorgronden. En eerlijk gezegd, je zou het hem bijna geloven.

Of wat dacht je van The Godfather Part II? Ook een dikke drie en een half uur. Je wordt meegezogen in de familiegeschiedenis, de machtsstrijd, de tragedies. Het is zo lang dat je je bijna gaat gedragen als een echte maffiabaas na afloop. Je begint je huishoudelijk personeel te commanderen en je visitekaartjes uit te delen met "The Godfather" erop.

En natuurlijk, de epische fantasy-films. Denk aan de uitgebreide edities van The Lord of the Rings trilogie. Met de bonusfeatures en de extra scènes kom je gemakkelijk aan de zes, zeven uur per film. Het is een marathon, maar wel een waar je met een glimlach aan terugdenkt. Je hebt het gevoel dat je zelf hebt meegevochten tegen Sauron, en je bent er helemaal kapot van. Letterlijk.

Deze films zijn lang, ja. Maar ze zijn zo goed verteld, zo meeslepend, dat de tijd vliegt. Nou ja, vliegt is misschien een beetje overdreven. Laten we zeggen dat de tijd gestaag voortschrijdt, met momenten van pure geniale cinema. Het is de perfecte film om te kijken als je even helemaal wilt ontsnappen aan de dagelijkse beslommeringen. Als je een weekend hebt gepland met niets anders dan films, lekkere hapjes en een comfortabele deken.

'Oppenheimer' met Cillian Murphy wordt Christopher Nolans langste film

Het is een investering. Een investering van je tijd, maar wel eentje die je vaak dubbel en dwars terugkrijgt in de vorm van een onvergetelijke ervaring. Je hebt na afloop wel de neiging om alles in je leven in epische proporties te zien. Een kopje koffie zetten wordt een daad van moed, en een wandeling naar de supermarkt een gevaarlijke expeditie.

En soms, als je echt een uitdaging zoekt, of als je een weddenschap hebt verloren, kun je altijd nog kiezen voor iets als The Cure for Insomnia. Deze film uit 1987 duurt 87 uur. Ja, 87 uur. Dat is bijna vier volle dagen achter elkaar. En het schijnt dat de film voornamelijk bestaat uit gesproken poëzie en abstracte beelden. Een beetje zoals luisteren naar een zeer gepassioneerde spreker die een heel lang gedicht voordraagt, terwijl je probeert te bedenken wat er nu precies gebeurt. Misschien wel de perfecte film om te kijken als je een slaaptekort hebt, en je lichaam denkt dat het een heel lange dut is.

Het interessante aan deze lange films is dat ze een ander soort kijker aantrekken. Mensen die bereid zijn om zich volledig onder te dompelen. Mensen die niet bang zijn voor een beetje "filmische inspanning". Ze zijn als een lange autorit naar een prachtige bestemming. Je moet er wel even voor zitten, maar de beloning is groots.

Dus, de volgende keer dat je een film uitkiest, kijk dan eens naar de lengte. En bedenk je: ben ik klaar voor een marathon, of zoek ik een sprintje? Want de wereld van cinema is groots, en soms, heel soms, is het ook ontzettend lang.

En mocht je ooit Logistics tegenkomen, wees dan gewaarschuwd. Neem extra snacks mee. En misschien een slaapzak. Want deze film neemt je mee op een reis die je niet snel zult vergeten. Of je het nu wilt of niet.