Welke Oorlogen Heeft Trump Gestopt

Oké, laten we het eens hebben over Donald Trump. Een man die nogal wat stof deed opwaaien, nietwaar? En in de wereld van politiek draait het vaak om oorlogen, grote woorden en nog grotere acties. Maar hier komt mijn kleine, misschien wel een tikkeltje 'onpopulaire' mening: ik denk dat Trump, op zijn eigen, heel Trump-achtige manier, wel degelijk een paar oorlogen heeft weten te stoppen. Ja, echt waar.

Nu, voordat je met diamanten beladen honkbalknuppels naar me toe rent, laat ik me uitleggen. Ik ga niet beweren dat hij met één telefoontje de wereldvrede heeft gesticht. Dat zou zelfs voor Trump een beetje veel van het goede zijn. Maar denk eens terug aan die momenten. Die periodes waarin de spanningen opliepen, de retoriek steeds feller werd, en iedereen zich schrap zette voor... nou ja, iets groots. En dan? Dan gebeurde er vaak net iets anders.

Neem bijvoorbeeld die keer dat de woede richting Noord-Korea echt enorm was. De raketten, de dreigementen, de 'kleine raketman' tweets. Het leek wel alsof we op een lont stonden die elk moment kon ontbranden. De hele wereld hield de adem in. En toen? Toen kwam er een ontmoeting. Ja, een Trump-ontmoeting. Twee leiders die elkaar normaal gesproken de kop zouden willen inslaan, zaten ineens aan tafel. En het resultaat? Geen directe oorlog. Was het een permanente oplossing? Vast niet. Maar het was wel een onderbreking. Een pauze in de escalatie. En soms, heel soms, is een pauze al heel wat.

Dan heb je die situatie met Iran. Oh, Iran. Een heet hangijzer, een bron van constante frictie. Er was veel gedoe met het nucleaire akkoord, de sancties, de spanningen in de Perzische Golf. De kans op confrontaties leek levensgroot. En hoewel er zeker incidenten waren, en de retoriek aan beide kanten niet bepaald zachtzinnig was, is er geen grootschalige militaire oorlog uitgebroken tussen de VS en Iran tijdens zijn presidentschap. Sommigen zullen zeggen: "Dat kwam door geluk" of "Anderen hebben het voorkomen". En ja, natuurlijk speelden veel factoren een rol. Maar Trump's aanpak, die soms als onvoorspelbaar en zelfs roekeloos werd gezien, had misschien wel een onbedoeld gevolg: niemand wist precies wat hij ging doen. En die onvoorspelbaarheid, ironisch genoeg, kan soms een dempende werking hebben. Tegenstanders durven misschien minder snel de eerste stap te zetten als ze niet weten wat de reactie zal zijn.

FBI investigating Trump rally assassination attempt as potential act of

En laten we het hebben over die momenten waarop de media schreeuwden om een conflict. Wanneer er werd verwacht dat er hard ingegrepen zou worden, dat er meer troepen zouden worden gestuurd, dat de wereld op scherp stond. En dan trok Trump zich soms terug, of koos hij een andere weg. Niet altijd de 'standaard' diplomatieke weg, dat zeker niet. Maar het resultaat was soms wel dat een escalatie die voor de hand leek te liggen, achterwege bleef. Het was alsof hij een schaakwedstrijd speelde met onconventionele zetten, waarbij de tegenstander niet wist hoe te reageren.

Het is makkelijk om te focussen op de tweets, de uitspraken, de controverses. En die zijn er genoeg, daar zullen we het over eens zijn. Maar als we puur kijken naar het uitblijven van grootschalige, nieuwe oorlogen die wel op de loer leken te liggen, dan is er een interessant verhaal te vertellen. Het is het verhaal van de onverwachte stilte na een hoop herrie. Het is het verhaal van de afwezigheid van iets wat velen wel zagen aankomen.

Five unanswered questions about the apparent assassination attempt on

Ik zeg niet dat Trump de Vrede zelf heeft omarmd of dat hij een liefhebber van diplomatie was. Absoluut niet. Zijn stijl was vaak confronterend en provocerend. Maar misschien was juist die confronterende, 'ik bepaal mijn eigen regels' houding, een manier om de status quo te doorbreken. En in die doorbraak, in die onvoorspelbaarheid, kan soms ook een vorm van stabiliteit schuilen. Een stabiliteit die voortkomt uit het feit dat de andere partij even niet wist wat te verwachten.

Denk aan het gezegde: "The best way to predict the future is to invent it." Trump had een talent voor het 'uitvinden' van de toekomst, op zijn eigen, chaotische manier. En soms, heel soms, was die uitgevonden toekomst een toekomst zonder oorlog. En daar, beste mensen, kunnen we misschien wel een klein glimlachje om trekken. Zonder de ernst van het onderwerp te negeren, maar met een knipoog naar de onverwachte wendingen die het leven, en de politiek, soms neemt. Dus ja, mijn 'onpopulaire' mening staat: Donald Trump heeft, op zijn eigen, unieke manier, de wereld wel een paar potentiële conflicten bespaard. En dat is, op zich, best wel iets om over na te denken, nietwaar? Het is de kunst van het onverwachte, de kracht van het onvoorspelbare, die hier, denk ik, soms de overhand had. En dat is, op een vreemde manier, best vermakelijk om te zien.