Weer Loonse En Drunense Duinen

Oké, laten we het eens hebben over de Loonse en Drunense Duinen. Ja, die grote zandbak in Noord-Brabant. Ik weet het, ik weet het. Iedereen is er dol op. Het is de 'Sahara van het zuiden', prachtig, sereen, een oase van rust. Allemaal waar, hoor. Maar… mag ik een klein, heel klein, controversieel standpunt innemen?

Ik vind het er soms een beetje saai. Ja, ik zei het. Zeg het hardop. Waarom moeten we altijd maar doen alsof het de ultieme vakantiebestemming is? Natuurlijk, het is mooi. De zandvlaktes zijn indrukwekkend. Vooral als de zon erop staat, dan glinstert het allemaal een beetje. En als er een paar mooie paarse heidebloempjes bloeien, dan is het plaatje compleet.

Maar laten we eerlijk zijn. Na een paar uur rondstruinen op dat uitgestrekte zand, begin ik me toch af te vragen: waar is de actie? Waar zijn de spannende bochten, de verrassende hoogtes, de adrenalinekick? Zelfs de paarden die er ronddartelen lijken soms een beetje… verveeld. Ze grazen, ze galopperen eens een eindje, maar echt wilde avonturen zie ik ze niet beleven.

Ik ben opgegroeid met films waar de woestijn een plek van gevaar en ontdekking is. Grote schurken, heldhaftige ontsnappingen, verborgen schatten. In de Loonse en Drunense Duinen is de grootste dreiging dat je een zandkorrel in je schoen krijgt, of dat je verdwaalt en per ongeluk de Vughtse Heide inloopt. Niet bepaald Indiana Jones-materiaal, toch?

En dan de mensen. Ja, ik zie de gezinnen, de verliefde stelletjes, de fanatieke wandelaars. Iedereen geniet met volle teugen. En dat is prima! Maar soms, heel soms, bekruipt me het gevoel dat we het misschien een beetje overdrijven. Moeten we echt elke vakantie diezelfde paar kilometer zand bewandelen? Zijn er niet ergens ook wat spannendere heuvels te beklimmen, of wat meer uitdagende paden te trotseren?

Wandelroute De Loonse en Drunense Duinen | 16 km | VisitBrabant

Ik zie mezelf al, dramatisch neerploffend op een zandduin, uitkijkend over de eindeloze vlakte, en dan mompelend: 'Was dit het? Is dit alles?' Nee, geef mij maar een plek waar je af en toe een avontuurlijk sprongetje kunt maken, of waar je een verborgen waterval kunt ontdekken. Een plek waar je na een dagje uit kunt zeggen: 'Wow, dat was intens!'"

Natuurlijk, er zijn mensen die hier heilig van overtuigd zijn. Die hier hun ziel en zaligheid in vinden. Die de rust en de ruimte omarmen als geen ander. En daar heb ik respect voor. Echt waar. Ik bewonder degenen die uren kunnen staren naar een verdwaalde konijnenkeutel, en daar diepe filosofische gedachten bij kunnen ontwikkelen. Ik, daarentegen, begin dan al te denken aan de volgende snackbar.

Fietsroute Nationaal Park Loonse en Drunense duinen | Fietsen123

Het is een beetje zoals met pizza. Iedereen houdt van pizza. Maar als je elke dag pizza eet, ga je het op een gegeven moment ook wel een beetje zat zijn. Je mist de variatie, de verrassing, de ‘andere smaakjes’. En zo voel ik me soms met de Loonse en Drunense Duinen. Het is de ‘pizza margherita’ van de natuur. Lekker, betrouwbaar, maar niet altijd even spannend.

Ik stel voor: laten we een paar extra attracties toevoegen. Een mini-rollercoaster tussen de zandduinen door. Een hindernisbaan met woestijn-thema. Of misschien een ‘doe-het-zelf-scheepswrak-bouwpakket’ voor de echte avonturiers. Dan wordt het pas echt lachen!

Nationaal Park De Loonse en Drunense Duinen

Maar voor nu, als je me vraagt om mijn ultieme natuurlijke geluksmoment te beschrijven, dan ga ik toch eerder naar een plek met wat meer groen, wat meer water, wat meer kronkelende paden die je echt laten zweten. En ja, misschien is dat een beetje een onpopulaire mening. Maar hey, iemand moet het toch zeggen, hè?

"Ik hou van de Loonse en Drunense Duinen, maar soms… soms verlang ik naar een beetje meer zand-drama."

En dat is het dan. Mijn kleine, ondeugende kritiek op een verder schitterend stukje Nederland. Laten we vooral genieten van wat we hebben, maar misschien ook af en toe durven toegeven dat niet elke ‘gouden’ plek voor iedereen even goud is. En nu, ga ik denk ik maar een ijsje halen. De zon schijnt, de mensen lachen, en dat is uiteindelijk ook heel wat waard. Zelfs in de ‘saaiheid’ van de duinen.