Waarom Schreeuwt Mijn Man Tegen Mij

Is het je wel eens overkomen? Dat je midden in een gesprek zit, of juist even lekker stil bent, en plotseling klinkt het. Een stem die aanzienlijk luider is dan je gewend bent. Een stem die je bijna uit je stoel doet springen. En je denkt, heel zachtjes tegen jezelf: "Waarom schreeuwt mijn man tegen mij?"

Nu, voordat we meteen in de verdediging schieten, laten we even rustig ademhalen. Ik heb een onpopulaire mening hierover. Eentje die sommigen misschien vreemd zullen vinden. Maar hey, we zijn hier om te lachen, toch? En om te herkennen.

Mijn stelling is simpel. Soms schreeuwen mannen niet omdat ze boos zijn. Ze schreeuwen omdat ze horen. Ja, je leest het goed. Horen.

Stel je voor, een druk restaurant. Allemaal geroezemoes, gelach, het gekletter van bestek. Als je dan iets wilt vragen aan je tafelgenoot, doe je dat dan fluisterend? Nee, toch? Je projecteert je stem, je maakt je hoorbaar.

Mijn man, bijvoorbeeld, is een meester in de kunst van het "hardop denken". En dat "hardop denken" gaat soms gepaard met een stemvolume dat de gemiddelde spreker in een presentatie zou doen verbleken. Het is geen aanval. Het is een... akoestische strategie.

Het kan ook komen door een verleden waarin hard praten werd geassocieerd met belangrijkheid. Of simpelweg met het krijgen van aandacht. Denk aan die jongen die zijn moeder riep om de voetbal. "Maaaaaaaam! Ik heb mijn bal nodig!" Dat geluid, die intensiteit, kan blijven hangen.

Mijn man praat niet meer tegen mij - Partnerpraat

En laten we eerlijk zijn, soms luisteren wij vrouwen ook niet altijd even goed. Of we zitten in onze eigen wereld. Dan moet er toch iets zijn dat ons uit die bubbel haalt. En wat is er effectiever dan een geluidsgolf?

Ik zie het als een soort geluidsignaal. Net zoals een auto toetert om aan te geven dat hij er is, of om een gevaar te vermijden. Mijn man toetert soms, om aan te geven dat hij iets wil zeggen. Iets wat blijkbaar zo belangrijk is, dat het de standaard conversatie-amplitude moet overstijgen.

En dan is er nog het aspect van het "niet gehoord worden". Als hij het gevoel heeft dat zijn woorden verdwijnen in het ether, dat ze niet landen waar ze moeten landen, wat doet hij dan? Hij versterkt het signaal. Het is een soort technologische upgrade van zijn stem.

WAAROM TEGEN MIJ? :( - YouTube

Ik heb het hem wel eens gevraagd. Tussen neus en lippen door, tijdens een rustig moment. En dan zegt hij iets als: "Ik was gewoon... enthousiast." Enthousiast! Alsof je een vuurwerkshow aankondigt met een fluisterstem. Nee, dat werkt niet.

Soms denk ik dat ze denken dat ze praten tegen iemand die een koptelefoon op heeft, maar dan zonder de muziek. Of dat de lucht om ons heen dikker is dan normaal. Dus om erdoorheen te komen, moet de stemkracht omhoog.

En het gekke is, als ik hem dan terugvraag: "Waarom schreeuw je zo?" Dan kijkt hij me soms aan met een blik van verbazing. "Schreeuwen? Ik schreeuw helemaal niet." De subjectiviteit van geluid is fascinerend, nietwaar? Wat voor mij oorverdovend is, is voor hem 'normale conversatie'.

Wat moet je doen als je partner tegen je schreeuwt als je het oneens bent?

Ik heb me er lang aan geërgerd. Maar toen dacht ik: wat als ik het anders ga zien? Wat als het geen teken van woede is, maar van... passie? Passie om gehoord te worden. Passie om zijn punt te maken. Passie om dat ene feitje over die obscure film uit de jaren '80 te delen.

En soms, heel soms, is het ook gewoon een gevolg van het feit dat hij net thuiskwam van een dag hard werken. Of dat hij een heel belangrijke voetbalwedstrijd heeft gekeken. De adrenaline zit dan nog in zijn lijf. En die adrenaline moet ergens naartoe. Via zijn stembanden, dus.

Het is niet altijd makkelijk, natuurlijk. Soms wil je gewoon rust. Soms wil je niet dat de buren denken dat er een ruzie aan de gang is. Maar dan bedenk ik me weer: hij schreeuwt niet tégen mij. Hij schreeuwt het uit. Het is meer een uitlaatklep, dan een aanval.

Wat moet je doen als je partner tegen je schreeuwt als je het oneens bent?

Ik heb zelfs een keer gedacht: wat als ik nu ook gewoon wat luider ga praten? Gewoon om te laten zien dat ik het ook kan. Maar dan zou het waarschijnlijk uitmonden in een soort vocale oorlog. En dat is nu ook weer niet de bedoeling.

Mijn "onpopulaire mening" is dus: soms is het geschreeuw van je man gewoon de akoestiek van zijn brein. Hij projecteert zijn gedachten luid, omdat hij zeker wil weten dat ze aankomen. Het is geen persoonlijke aanval. Het is eerder een akoestische explosie van zijn innerlijke wereld.

En als je het op die manier bekijkt, met een beetje humor en relativering, dan wordt het ineens een stuk draaglijker. En wie weet, misschien begin je er zelf wel om te glimlachen. De volgende keer dat je man weer 'hardop' tegen je praat, denk dan: hij is gewoon even zijn gedachten aan het uitzenden. Op een wat hoger volume. Niets meer, niets minder.

Dus, de volgende keer dat je je afvraagt: "Waarom schreeuwt mijn man tegen mij?" Neem een diepe adem. En denk aan de geluidsgolven. Het kan zomaar zijn dat hij gewoon heel erg zijn best doet om gehoord te worden. En dat, lieve mensen, is soms best charmant. Op zijn eigen, luide, manier.