Stop All The Clocks Wh Auden

Stel je voor: je zit in een film, en er gebeurt iets ontzettend droevigs. Misschien is er een geliefde overleden, of een hartverscheurend afscheid. En dan, midden in die intense emotie, zegt iemand iets dat zo simpel en direct is, dat het bijna grappig wordt in zijn eerlijkheid. Precies dat gevoel krijg je bij "Stop All The Clocks", een beroemd gedicht van de dichter W.H. Auden. Maar pas op, het is niet zomaar een gedicht. Het is een beetje een verwarrend, een beetje een grappig, en diep in het hart, ontzettend liefdevol gedicht.

Laten we meteen met de deur in huis vallen: het gedicht is geschreven na de dood van een man die Auden kende. Maar het gaat niet alleen over die ene man. Het is meer een uitbarsting van gevoel. Stel je voor dat de wereld stil moet staan. Dat is wat de ik-persoon in het gedicht wil. Hij roept op om alle klokken te stoppen! En niet zomaar een beetje vertragen, nee, echt stoppen. En hij wil ook de muziek platleggen en de mensen laten stoppen met lopen. Alsof er een wereldwijde pauzeknop ingedrukt moet worden.

Waarom al dat drama? Omdat iemand is overleden. En niet zomaar iemand. Het is iemand die blijkbaar heel belangrijk was. Iemand voor wie de normale gang van zaken, de doodgewone dagelijkse sleur, plotseling nutteloos is geworden. De lucht, de honden, de poëzie - alles voelt plotseling verkeerd zonder deze persoon.

Het grappige (en een beetje ontroerende) zit hem in de overdrevenheid. Auden zegt niet: "Oh, dit is verdrietig, laten we een moment stilte houden." Nee, hij zegt: "STOP DE HELE WERELD!" Het is alsof hij zo overweldigd is door verdriet dat hij niet anders kan dan het uit te schreeuwen. En dat is, op een gekke manier, heel menselijk. Wie heeft er niet wel eens gewild dat de tijd stil zou staan, al was het maar even, als er iets ergs gebeurde?

En dan, na al dat geschreeuw om de wereld stil te zetten, komt de verrassing. Auden begint te praten over de persoon die hij mist. Hij noemt hem zijn "Noorden, zijn Zuiden, zijn Oosten en zijn Westen". Dat is zo'n krachtige metafoor! Alsof deze persoon alles was, de hele wereld van de dichter. Hij was de richting, de gids, de reden om ergens heen te gaan of vandaan te komen. Het is een manier om te zeggen dat het verlies zo compleet is dat het de hele betekenis van zijn leven lijkt weg te nemen.

W.H. Auden Quote: “Stop all the clocks, cut off the telephone, Prevent

Het gedicht is niet netjes en afgerond. Het is een beetje rommelig, een beetje emotioneel. En dat is juist wat het zo echt maakt. Auden schrijft niet met ingewikkelde woorden of moeilijke zinnen. Hij gebruikt woorden die we allemaal kennen, maar hij zet ze op zo'n manier neer dat het je raakt. Het is alsof hij tegen je praat, heel persoonlijk.

Er zit ook een stukje in over de liefde. Hoewel het gedicht begint met zoveel nadruk op het stoppen van alles, eindigt het met de erkenning dat de liefde voor de overledene de enige echte troost is. Zelfs als de wereld doorgaat, blijft die liefde bestaan. Het is een stille, maar krachtige boodschap. Het gedicht zegt eigenlijk: ja, het verlies is enorm, het voelt alsof de hele wereld zou moeten stoppen. Maar de liefde die we voelen en hebben gehad, die is eeuwig. Dat kan niemand ons afnemen.

WH Auden, Stop all the clocks | Poems, Funeral blues, Great poems

Het is fascinerend hoe Auden met dit gedicht zowel een universeel gevoel van verlies uitdrukt als een heel specifieke, persoonlijke gebeurtenis. Het kan voelen alsof hij een beetje aan het overdrijven is met het stoppen van de klokken, maar juist die overdaad maakt de diepte van zijn gevoel zichtbaar. Het is alsof het verdriet zo groot is dat het de logica tart.

Dus, de volgende keer dat je "Stop All The Clocks" tegenkomt, denk dan niet alleen aan een somber gedicht over de dood. Denk aan die gekke, grappige, maar oh zo ontroerende uitbarsting van een dichter die zijn hele wereld zag verdwijnen. Denk aan de metafoor van de kompasrichtingen, die zo mooi laat zien hoe belangrijk die ene persoon was. En onthoud vooral de kracht van liefde die zelfs in de diepste rouw overeind blijft. Het is een gedicht dat je laat nadenken, dat je een beetje laat lachen, en dat je diep in je hart raakt. En dat is precies wat goede poëzie doet, toch?