Protest Den Haag 25 November

Ach, Den Haag. De stad van paleizen, politiek en... protesten! Ja, op 25 november werd het weer gezellig druk in onze hofstad. Of nou ja, gezellig is misschien een beetje optimistisch. Laten we zeggen: levendig. Er was gedoe, getoeter, en waarschijnlijk ook wel wat boerenkool met worst gegeten na afloop.

Het is altijd weer een feestje, zo'n protestdag. De stad verandert in een soort grote openluchtbioscoop, maar dan met minder popcorn en meer spandoeken. En hé, wie houdt er niet van een beetje chaos op een willekeurige zaterdag? Het geeft je tenminste het gevoel dat er iets gebeurt, toch? Dat we niet allemaal braaf thuis op de bank zitten te Netflixen.

Ik vroeg me af, wat is toch die magische aantrekkingskracht van Den Haag op protestanten? Is het de Koning die daar woont? Of de Binnenhof, waar al dat gekonkel plaatsvindt? Misschien is het gewoon de beste akoestiek voor schelden. Je hoort jezelf tenminste goed terug op de Grote Markt.

En laten we eerlijk zijn, het is ook gewoon leuk om naar te kijken. Al die verschillende mensen, met hun eigen boodschap, hun eigen kreten. De ene groep staat te zingen, de ander staat te brullen. En dan heb je nog die ene meneer met die megafoon die blijkbaar denkt dat hij de volgende Koning van Nederland wordt. Hij spreekt met zoveel passie!

Ik zag trouwens ook een hoop boeren. Altijd die boeren. Met hun tractoren. Ze parkeren die dingen overal, alsof het de nieuwe designerhandtassen zijn. Een beetje jammer voor de rest van het verkeer, maar hey, het ziet er wel imposant uit. En je weet zeker dat je ze niet mist in de menigte.

Dan heb je nog de groep die het zo schattig mogelijk probeert te maken. Kleine kinderen met minispandoeken. "Papa, mag ik een ijsje?" staat er dan op. En daarnaast een oproep voor wereldvrede. Heel verwarrend voor de wereldleiders, denk ik. "Eh, is dit een protest of een kinderfeestje?"

Organisatie meldt 150.000 aanwezigen bij Rode Lijn-protest in Den Haag

En de politie! Altijd zo professioneel. Ze staan daar, stoïcijns, met hun helmen op. Waarschijnlijk denken ze op zo'n dag: "Nog vijf minuten tot mijn pauze, dan ga ik een appeltaart scoren." Je ziet de gedachte in hun ogen. Een diepe, welverdiende gedachte aan zoetigheid.

Ik ben wel fan van de creativiteit. De spandoeken zijn soms echt kunstwerkjes. Handgeschilderd, met glitter, met poëzie. Je hebt er een die zegt: "Wij willen dit niet!" En dan heb je er een die zegt: "Maar wat dan wel?" Daar zit ook wel een punt in. Het is makkelijk om te roepen wat je niet wilt. Maar wat wil je dan wel, beste protestant? Moeten we daar ook een spandoek voor maken?

Ik heb trouwens een theorie. Ik denk dat Den Haag protesten nodig heeft. Net zoals een plant water nodig heeft. Zonder protesten zou Den Haag een beetje saai worden. Een stad zonder ruggengraat. Dus misschien moeten we ze wel dankbaar zijn. Voor het beetje pit, het beetje opwinding.

Tienduizenden mensen verwacht bij nieuwe Rode Lijn-protest in Den Haag

En de media! Die zijn er natuurlijk ook altijd bij. Met hun camera's en hun microfoons. Ze willen weten wat er aan de hand is. En wij, de gewone burgers, die kijken dan thuis op de bank. En we denken: "Zou ik daar ook eens heen moeten?" De volgende keer misschien. Als er gratis koffie is.

Ik ben wel benieuwd naar de gesprekken achteraf. De mensen die met hun vrienden afspreken: "Hé, heb je het protest gezien? Wat een gedoe hè?" En dan gaat het verder over het weer, de file, en hoe duur een kop koffie wel niet is op het Malieveld. De echte problemen van het leven.

Het is een beetje als een jaarlijkse traditie. Zoals kerst, maar dan met meer lawaai en minder cadeautjes. En je bent nooit zeker of je de juiste kleding aanhoudt. Een dikke jas, want het kan koud zijn. Maar je wilt ook weer niet té warm ingepakt zijn, want je moet wel je spandoek makkelijk kunnen dragen. Een strategische kledingskeuze dus.

Ik probeerde me voor te stellen hoe het voelt om daar te staan. Al die mensen om je heen, die dezelfde mening hebben. Dat moet wel een soort van... kracht geven. Een gevoel van saamhorigheid. Of je nu komt voor de politiek, voor de boeren, of gewoon voor de gezelligheid. Je bent er. En dat is al heel wat.

Duizenden studenten en medewerkers protesteren in Den Haag tegen

En wat dan met die mensen die juist níet protesteerden? Die gewoon hun boodschappen gingen doen, of een terrasje pakten? Die liepen er waarschijnlijk een beetje ongemakkelijk bij. "Moet ik hier nou wat van zeggen?" of "Zou ik me aan moeten sluiten?" De onzekerheid van de niet-protesterende burger. Een onopgelost mysterie.

Misschien moeten ze volgend jaar gewoon een Protest Festival organiseren. Met live muziek, foodtrucks, en workshops over hoe je de meest effectieve spandoeken maakt. En een prijs voor het meest originele protest. Dan komt er misschien wel een heel ander publiek. Én de boeren, én de politiek, én de gewone mens die van een feestje houdt.

Ik heb wel respect voor de mensen die de moeite nemen. Die gaan staan, die gaan roepen, die hun stem laten horen. Ook al ben ik het er niet altijd mee eens. Het is beter dan stil te blijven zitten. En eerlijk gezegd, het is ook gewoon een beetje vermakelijk. Een stukje levende geschiedenis, met een vleugje theater.

In dit bericht kon je live meekijken naar de demonstraties in Den Haag

Dus ja, Den Haag op 25 november. Het was weer een dag om niet snel te vergeten. Of om juist wel snel te vergeten, afhankelijk van hoe lang je vaststond in het verkeer. Maar hé, het was wel weer een verhaal om te vertellen. En dat is ook wat waard, toch? Op naar de volgende protest! Met of zonder boerenkool.

Het is de dynamiek van de stad. De plek waar de grote beslissingen worden genomen, en waar de burgers soms even komen remindern. Zo zie ik het.

En ik blijf erbij: een beetje protest hier en daar, het houdt ons scherp. Het houdt de politiek wakker. En het zorgt voor interessante verhalen. Verhalen die we later, met een kopje thee, aan onze kleinkinderen kunnen vertellen. "Toen opa nog jong was, toen gingen we protesteren in Den Haag..."

En wie weet, misschien protesteer ik zelf wel mee de volgende keer. Als het weer zonnige dagen zijn. En als mijn spandoek alvast klaar ligt. Met een duidelijke, onpopulaire mening. Maar wel eentje die iedereen kan begrijpen. En waarderen. Of juist niet. Dat is ook prima.

Het gaat om de uiting. De moed om te zeggen wat je denkt. En Den Haag, op 25 november, gaf die ruimte. Een levendige, rumoerige, en ja, soms ook hilarische, ruimte.