Protest Den Haag 18 Mei

De 18e mei in Den Haag. Een datum die bij sommigen misschien wel een belletje doet rinkelen. Of niet. En dat is ook oké. Laten we eerlijk zijn, de meeste van ons hebben wel eens van een protest gehoord. Soms zie je ze op het nieuws. Soms, als je pech hebt, sta je er middenin, met je broodje kroket nog half in je hand. Tja, de stad Den Haag, dat is tenslotte waar het allemaal gebeurt. Regering, paleizen, en af en toe een boel mensen die nét even iets anders willen.

En op die 18e mei, dan gebeurde er dus iets. Een demonstratie, een optocht, een samenkomst van gelijkgestemden. Of nou ja, gelijkgestemden. Soms lijkt het meer op een soort reünie van mensen die het allemaal érgens mee oneens zijn. En dat is ook prima, toch? Iedereen mag toch wel even zijn stem laten horen? Zelfs als die stem een beetje… luid is. En soms een beetje verwarrend. Want laten we wel wezen, die spandoeken. Wat staat er soms op die spandoeken? Je zou er bijna een cursus "Ondersteboven lezen voor beginners" voor moeten volgen.

Ikzelf sta er dan altijd een beetje… afstandelijk in. Niet dat ik het niet serieus neem, hoor. Absoluut niet. Maar als ik zo’n groep zie lopen, denk ik wel eens: "Wow, die hebben er echt moeite ingestoken. Allemaal die kartonnen borden, dat geschreeuw, die vastberadenheid in hun ogen." Het is bijna inspirerend. Op een heel bizarre, chaotische manier. En ik dan? Ik sta aan de kant, met mijn handen in mijn zakken, denkend: "Gaan ze nu allemaal richting Binnenhof? Of eerst nog even een koffie halen bij die ene tent aan de hoek?" Prioriteiten, weet je wel.

Maar die 18e mei, daar was dus iets met Den Haag. En mensen. En misschien wel een hoop geluid. En spandoeken die je aan het denken zetten. Of aan het lachen. Of aan het fronsen. En soms een combinatie van alledrie. Ik heb geen idee waar het precies over ging. Maar het was er. En dat is al genoeg om er een klein, grappig verhaaltje over te maken. Want laten we eerlijk zijn, het is ook wel weer typisch Nederland. Dat we hier, in ons poldertje, op zo’n dag besluiten om even collectief onze stem te laten horen. Soms met verf, soms met zang, soms gewoon met een heel boze blik.

Ik stel me voor dat er achter de schermen ook wel wat hilariteit is. De organisatoren die zenuwachtig hun briefjes checken. De politie die denkt: "Oké, dit wordt weer een dagje." En de gemiddelde Hagenees die denkt: "Zal ik vandaag maar een andere route nemen naar de supermarkt?" Het leven in Den Haag kan soms best… levendig zijn. Zeker op dagen dat er zogenaamd iets groots gebeurt. En wie ben ik om te zeggen dat het niet groots is? Voor die mensen op die 18e mei, was het vast het allerbelangrijkste van de wereld. Hun kleine, grote strijd.

Organisatie meldt 150.000 aanwezigen bij Rode Lijn-protest in Den Haag

En eerlijk gezegd, ik bewonder dat wel een beetje. Die moed om op te komen voor wat je belangrijk vindt. Ook al betekent dat dat je een dagje vrij neemt, je beste spandoek tevoorschijn haalt, en je stem schor schreeuwt. Het is een soort collectieve uitlaatklep. Een plek waar je even het gevoel hebt dat je ertoe doet. Dat je deel uitmaakt van iets groters. Zelfs al is dat "grotere" op dat moment een opstopping op de Kneuterdijk.

Dus ja, 18 mei, Den Haag. Een dag die ergens wel een beetje aanvoelde als een spontaan straatfeest, maar dan met een politieke ondertoon. En een hoop geduld van de omstanders. Ik heb niet meegedaan. Was ik te lui? Te onverschillig? Of had ik gewoon zin in een rustig dagje? Waarschijnlijk het laatste. Maar ik hoop dat iedereen die er wel was, zijn of haar punt heeft kunnen maken. En dat de spandoeken, hoe cryptisch ook, hun boodschap hebben overgebracht.

Zehntausende in Den Haag fordern Maßnahmen gegen den Gaza-Krieg | Euronews

Want uiteindelijk draait het daar om, toch? Om die boodschap. Om het delen van je mening. En als dat dan op een dag als 18 mei in Den Haag gebeurt, met een hoop lawaai en creatieve uitingen, dan is dat ook weer een stukje Nederlandse geschiedenis. Een klein, chaotisch, en soms hilarisch stukje. En daar kan ik, heel stiekem, wel om glimlachen. En misschien, heel misschien, heb ik de volgende keer wel zin om zelf een spandoek te maken. Gewoon, om te kijken wat er gebeurt. En om te zien of ze mijn handtekening ook op de Dam zouden krijgen. Maar dat is weer een ander verhaal. Voor nu: proost op de 18e mei, en alle demonstranten van Den Haag!

En onthoud: een beetje herrie op zijn tijd kan geen kwaad. Zeg ik.

Want zeg nou zelf, het is toch vermakelijk? Die mensen die zich zo druk maken. Die passie. Die soms ook wel grappige momenten. Het is het leven, toch? En Den Haag, met al zijn ambtenaren en paleizen, kan wel wat extra kleur en geluid gebruiken. En die 18e mei, dat was dan blijkbaar de dag voor de kleur en het geluid. En de spandoeken. Oh, en de spandoeken. Vergeet de spandoeken niet. Ze zijn het hoogtepunt. Of dieptepunt. Afhankelijk van je uitzicht.

En dat is het mooie. Iedereen heeft er een mening over. En dat is oké. Op 18 mei in Den Haag, en eigenlijk elke andere dag ook. Dus ga zo door, lieve demonstranten. Maak lawaai. Maak spandoeken. En zorg ervoor dat we het allemaal een beetje interessant houden. Want een saai Nederland, dat willen we toch ook niet? Nee toch. Dus hulde aan de 18e mei. En aan alle andere dagen dat er iets te demonstreren valt. En aan de mensen die dan toch nog die broodjes kroket ergens proberen te bemachtigen. Die helden.