Np Loonse En Drunense Duinen

Oké, eerlijk is eerlijk. We houden allemaal van Nederland, toch? Van die platte polders tot de gezellige grachten. Maar soms… soms snakken we naar iets anders. Iets met een beetje… mysterie. Iets dat niet zo voorspelbaar is als een prinsjesdag speech. En dan kom je uit bij een plek als de Gn Loonsche en Drunensche Duinen. Ja, je hoort het goed. Je spreekt het uit als 'Gèèèn Loonsche En Drùùùùùùùnensche Duinen'. Zoiets. Als je het niet uitspreekt, is het ook goed. Niemand die het controleert, geloof me.

Nu denk je misschien: "Duinen? In Nederland? Dat is toch een beetje als een regenjas verkopen op de Noordpool?" En ik snap het. We hebben die majestueuze duinen aan de kust, waar de wind je neus eraf blaast en je zand in je schoenen vindt tot Pasen. Maar dit is anders. Dit zijn bossige duinen. Verwarrende duinen. Het soort duinen dat je het gevoel geeft dat je in een sprookje bent beland, een sprookje dat een beetje uit de hand is gelopen.

Het begint al bij de naam. Gn Loonsche En Drunensche Duinen. Klinkt als een incantatie die je uitspreekt voordat je een belangrijke examen paper schrijft. Of als de naam van een vergeten rockband uit de jaren '70. Waarschijnlijk met veel gitaren en nog meer haar. Ik zie ze al voor me, met van die strakke broeken en hun ogen dicht, een beetje jammerend over de verloren liefde. Ik vermoed dat de bandnaam niet zo succesvol was, want we kennen de muziek niet. Maar de duinen? Die zijn er nog!

En wat vind je er dan? Nou, dat is het leuke. Je verwacht zand, veel zand. Zand dat je opstuift en je verblindt. Maar nee. Je vindt er vooral bos. Dicht bos. Met van die kronkelige paadjes waar je gegarandeerd verdwaalt. En als je verdwaalt, dan denk je: "Ha, dat is het avontuur!" En dan loop je nog een keer rond, en nog een keer, en ineens zie je dezelfde boom voor de derde keer. En die boom kijkt je een beetje aan. Alsof hij zegt: "Weer jij? Je komt hier ook nooit meer uit, hè?"

Maar het is niet alleen maar bomen en verdwalen. Oh nee. Er zijn ook open plekken. Grote, lege vlaktes met zand. En dan denk je: "Kijk, nu zijn we er! Pure woestijn! Alleen nog een kameel erbij en we zijn in Egypte!" En dan zie je een hertje. Of een konijn. En dan denk je: "Oké, minder Egypte, meer… Nederlands Wildpark." En het is prima hoor. Heel vredig. Zolang je die kamelen maar thuislaat.

Loonse en Drunense Duinen National Park | Exploring the Netherlands

Het grappige aan de Gn Loonsche En Drunensche Duinen is dat ze je constant op het verkeerde been zetten. Je denkt: "Ik ga even een stevige wandeling maken, lekker door het zand stampen." En dan kom je uit op een verhard pad. En dan denk je: "Ah, daar is de beschaving weer. Jammer." En dan denk je weer: "Ik ga een beetje biken, beetje stoer doen." En dan kom je in een gebied waar je moet lopen. Want "fietsen is hier niet toegestaan, meneer!" Met zo'n bordje dat er al honderd jaar staat en half overwoekerd is. De regels zijn daar net zo verwarrend als de duinen zelf.

En dan hebben we het nog niet eens gehad over de honden. Want honden vinden dit gebied fantastisch. Ze kunnen rennen, snuffelen, achter eekhoorns aanjagen. En hun baasjes? Die vinden het ook fantastisch. Ze hangen de avonturier uit, met hun modderige broeken en blije honden die alle andere wandelaars met enthousiasme begroeten. Het is een beetje een commune van natuurliefhebbers, met de honden als high priests.

Nationaal Park De Loonse en Drunense Duinen

Ik heb een beetje een impopulaire mening, hoor. Ik vind de Gn Loonsche En Drunensche Duinen een soort surrealistische kunstinstallatie. Een kunstenaar heeft gedacht: "Ik pak een stukje bos, ik gooi er wat zand bij, en ik verstop er een paar paadjes in. Dan noem ik het iets ingewikkelds en laat ik de mensen maar lekker uitzoeken wat ze ermee moeten." En je moet het ze nageven, het werkt. Het is anders. Het is een beetje wild. Een beetje onverwacht.

Het is het soort plek waar je naar toe gaat als je even wilt ontsnappen aan de dagelijkse sleur. Waar je je weer even een kind voelt, dat met volle teugen geniet van het struinen, het ontdekken, het verdwalen. En als je dan weer uit het bos komt, een beetje beduusd, met een takje in je haar en een glimlach op je gezicht, dan weet je dat je iets bijzonders hebt meegemaakt. Zelfs als je nog steeds niet helemaal zeker weet hoe je er bent gekomen. En dat, mijn vrienden, is de ware magie van de Gn Loonsche En Drunensche Duinen. Een beetje chaotisch, een beetje verwarrend, maar o zo vermakelijk. Dus ga erheen. Ga verdwalen. En geniet ervan. En als je een kameel tegenkomt, stuur hem dan maar door. Ik heb geen plek voor hem.