In De Loop Van De Middag

Oké, dus je hebt van die middagen, hè? Die middagen dat je gewoon even… vastzit. Zeg maar. Niks aan de hand, echt waar. Gewoon even een klein plat op de rug momentje. Ken je dat gevoel? Dat je denkt: “Waar gaat dit naartoe?” Nou, dat gevoel, dat is een beetje wat ik voelde toen ik dacht aan “In de loop van de middag”.

Het is zo’n typisch Nederlands uitdrukking, vind je niet? Klinkt een beetje deftig, een beetje… zweverig? “In de loop van de middag.” Wat betekent het nou écht? Is het nou echt de loop, zoals in een rivier? Of gewoon, héél langzaam, beetje bij beetje?

Laten we eerlijk zijn, wie zegt er nou serieus “In de loop van de middag” als ze iets moeten doen? Tenzij je een soort van tijdreizende poëet bent, natuurlijk. Dan snap ik het wel. Maar voor de rest van ons, de gewone stervelingen? We zeggen gewoon: “Later wel.” Of “Vanmiddag nog wel.” Simpel. Efficiënt. Geen gedoe.

Maar goed, het is wel een beeld hè? Dat idee van iets wat zich ontvouwt. Zoals een bloem die langzaam opengaat, of een film die… langzaam begint te boeien? Soms voelt het zo, als je naar iets kijkt dat in de loop van de middag gebeurt. Je weet dat er iets gaat komen, maar het duurt even. Beetje bij beetje. En soms denk je: “Kom op, schiet een beetje op!”

En dan heb je natuurlijk nog die middagen dat je je helemaal suf voelt. Die middagen dat de klok wel vooruit moet gaan, maar dat weigert. Die middagen dat je gewoon een dutje zou willen doen, maar dat kan niet. Omdat je nog dingen moet doen. En dan denk je weer aan die uitdrukking. “In de loop van de middag.” Ja, inderdaad. Het gaat door. Langzaam, maar het gaat door. Net als een… eh… stroopwafel die smelt op je tong. Of zo. Een beetje te zoet, een beetje te plakkerig, maar het gebeurt wel.

Maar wat is nou het geheim van die uitdrukking? Waarom gebruiken we het überhaupt? Is het een beetje om te… eh… om de tijd te rekken? Om te zeggen: “Ja, het komt eraan, maar je moet even geduld hebben.” Een soort van luchtige disclaimer? Ik denk het wel. Het klinkt netjes, je klinkt niet onbeleefd, maar je zegt eigenlijk: “Niet nu, maar wel straks.”

Stel je voor, je hebt een afspraak. Je belt en zegt: “Goedendag, ik wil graag een afspraak maken.” En de receptioniste zegt: “Zeker, wanneer zou u willen komen?” En jij zegt: “Nou, in de loop van de middag.” Dan denk je toch even: “Oké, dus niet per se om 14:00, maar ook niet om 17:00? Dat is… ruim.” Maar het is wel vriendelijk. Het is niet “Nee, we hebben geen plek.” Het is “Nee, niet nu, maar misschien wel straks.”

Loop van de Reest, 4e editie, GPX etappe 4 - Wandelroute | RouteYou

En dat is het mooie van die uitdrukking, denk ik. Het is een beetje flexibel. Het laat ruimte over. Voor onverwachte dingen, voor vertragingen, voor gewoon… het leven dat gebeurt. Want laten we eerlijk zijn, hoe vaak loopt iets precies zoals je van tevoren bedenkt? Precies. Nooit. Dus die uitdrukking, die is eigenlijk best wel realistisch.

Het is ook een beetje als kijken naar de regen. Soms valt hij met bakken uit de lucht, en soms is het gewoon een zacht gespetter. “In de loop van de middag” is dat zachte gespetter. Het gebeurt, het is er, maar het is niet overweldigend. Het is… aanwezig.

En dan heb je weer die middagen dat je echt productief wilt zijn. Dat je denkt: “Nu ga ik ertegenaan!” En dan begint het. Je opent je laptop, je pakt je notitieblokje, je zet een lekkere kop koffie. En dan? Dan komt de eerste afleiding. Een mailtje. Een telefoontje. Een berichtje van een vriend. En voor je het weet, is het alweer later. En denk je: “Oké, dus dat ‘gaan we ertegenaan’ dat heeft zich afgespeeld… in de loop van de middag.” Met een paar kleine pauzes hier en daar. Natuurlijk.

Het is eigenlijk ook wel een beetje poëtisch, vind je niet? Dat ‘loop’. Het suggereert beweging, voortgang. Zelfs als die voortgang nou niet bepaald spectaculair is. Het is beter dan stilstand, toch? Want stilstand, dat is pas erg. Dat is wanneer je echt vastzit.

Het weer: Grijs en in de loop van de middag nat - 1Zwolle

En soms, heel soms, als je echt moe bent, voelt “in de loop van de middag” als een belofte. Een belofte dat de dag nog niet voorbij is. Dat er nog tijd is. Tijd om nog even iets te doen. Of tijd om te gaan liggen. Wat je voorkeur ook heeft. Het is die hoop op iets, wat dat ook mag zijn.

Denk eens na over die momenten. Die momenten dat je net uit je werk komt. Je bent moe, je hebt hoofdpijn, en je denkt: “Wat ga ik nu doen?” En dan komt die stem in je hoofd: “Ach, in de loop van de middag wel.” Dat betekent: “Ik ga eerst even zitten. Misschien een kopje thee. Misschien even op de bank hangen.” En langzaam, heel langzaam, kom je weer tot leven. Of je blijft gewoon hangen. Dat kan ook. Dat is ook… in de loop van de middag gebeurd.

Het is die zachte overgang, die middenweg. Niet direct actie, niet direct stilstand. Gewoon… ergens daartussenin. Het is de middag die nog niet voorbij is, maar ook nog niet voorbij hoeft te zijn. Het is de middag waar nog van alles in kan gebeuren. Of juist niet. Dat is het mooie ervan.

En hoe toepasselijk is het dan, dat we het gebruiken als we het over… nou ja, over alles eigenlijk. Over een bezorging die nog moet komen. Over een telefoontje dat je nog moet plegen. Over een klusje dat je nog moet doen. Het is die flexibele deadline, zeg maar. Een deadline die niet zo scherp is als een mes, maar meer als een boterhammes. Je kunt er wel iets mee, maar het is niet direct levensgevaarlijk als je het niet haalt.

PKP 193 513 Zenderen 8/5/2020 | In de loop van de middag wer… | Flickr

En dat is toch fijn? Dat we zulke uitdrukkingen hebben? Die ons een beetje ademruimte geven? Die ons herinneren dat niet alles altijd onmiddellijk hoeft te gebeuren? Dat er ruimte is voor… de loop. De langzame, gestage loop van de middag.

Stel je voor, je bent een kok. Je hebt een recept dat veel tijd kost. Je zegt dan niet: “Ik ga dit om 14:00 uur maken.” Nee, je zegt: “Dit moet nog in de loop van de middag gebeuren.” Dat betekent dat je de tijd hebt. Dat het niet gehaast hoeft te worden. Dat het de tijd krijgt om te… eh… te sudderen? Of te rijzen? Wat je aan het doen bent, natuurlijk.

Het is ook zo’n zin die je gebruikt als je zelf niet helemaal zeker weet wanneer iets gaat gebeuren. Je wilt niet liegen, maar je wilt ook geen valse beloftes doen. Dus dan zeg je: “In de loop van de middag.” Dat is een soort van… wegbewegen van een directe toezegging. Een beetje de dans ontspringen, maar dan op een hele nette manier.

En soms, heel soms, hoor ik mezelf die zin gebruiken en denk ik: “Ben ik nu echt zo… traag? Of ben ik gewoon heel efficiënt in het plannen van mijn luie momenten?” Het is een dunne lijn, hoor. Een hele dunne lijn.

Stratenmakers: "Van Karnebeektunnel in de loop van de middag weer open

Maar goed, het is dus die middag. De middag dat de zon nog schijnt, maar de energie een beetje wegzakt. De middag dat je nog van alles zou kunnen doen, maar ook van alles niet zou kunnen doen. Die middag dat alles nog… in de loop is. En dat is, denk ik, best wel een comfortabel idee.

Het is alsof de middag een soort van wachtkamer is. Je zit er, je wacht, en je weet dat er iets gaat komen. Of dat er iets geweest is. Of dat er gewoon… niks bijzonders gaat gebeuren. Maar het is wel een plek waar je even kunt… ademhalen. Voordat de avond begint. En voordat de volgende dag weer aanbreekt.

Dus ja, “In de loop van de middag.” Een beetje raar, een beetje typisch, maar stiekem ook wel heel erg handig. Het is de taal van de flexibiliteit, van het geduld, en van de langzaam opengaande bloem. Of de langzaam smeltende stroopwafel. Wat je maar wilt.

En nu? Nu is het… in de loop van de middag, hè? Tijd om even na te denken over al die dingen die nog moeten gebeuren. Of juist niet. Wie zal het zeggen? Het is tenslotte… in de loop van de middag.