I'm Only Human After All

Heb je dat ook wel eens? Dat je dacht: "Wow, ik ben echt een meesterbrein!" En dan, een uur later, struikel je over je eigen voeten of vergeet je waarom je de keuken inliep? Ja hoor, dat is menselijk. En eerlijk gezegd, ik vind het best prima.

Er is een soort van druk, vind je niet? Alsof we perfect moeten zijn. Altijd scherp, nooit moe, altijd de juiste dingen zeggen. Alsof we allemaal een soort van superhelden zijn, maar dan zonder de cape. En met meer deadlines. Dat is best vermoeiend, toch?

Ik heb een beetje een onpopulaire mening hierover, geloof ik. Maar ik ga hem gewoon delen. Ik ben maar mens, na alles. En dat is, durf ik het te zeggen, een beetje een opluchting.

Neem nou die momenten dat je een briljant idee hebt. Echt, je voelt de genialiteit door je aderen stromen. Je bent er zeker van: dit gaat de wereld veranderen! Je pakt pen en papier (of je telefoon, dat kan ook) om het meteen op te schrijven. En dan... dan kijk je er later naar terug en denk je: "Wat dacht ik in hemelsnaam?" Het lijkt ineens een stuk minder briljant. Misschien zelfs een beetje dwaas.

Maar is dat erg? Nee! Het betekent gewoon dat je durft te dromen. Je durft buiten de gebaande paden te denken. En dat is toch ook iets waard? Die kleine momenten van overmoedige inspiratie zijn onderdeel van het proces. Het zijn de bouwstenen voor misschien wel het volgende, echt briljante idee.

Matthew Woodring Stover Quote: “Only human, after all.”

En dan hebben we het nog niet eens gehad over de kleine foutjes. Die keer dat je per ongeluk 'hoi' zei tegen de vuilnisbak. Of dat je vergat de juiste naam van je buurman te zeggen en improviseerde met "Hé, jij daar!". Dat soort dingen. Ik heb zo'n vermoeden dat we allemaal wel eens van die momenten hebben. Maar we vertellen ze niet zo graag, hè? We willen liever het beeld van de perfecte, onfeilbare persoon ophouden.

Maar stel je eens voor: wat als we al die kleine, grappige foutjes gewoon zouden omarmen? Wat als we erom zouden lachen? Het zou het leven zoveel lichter maken.

Matthew Woodring Stover Quote: “Only human, after all.”

Ik zie het bij kinderen. Die struikelen, vallen, huilen, en staan dan weer op om verder te spelen. Ze zijn niet bang om fouten te maken. Ze leren door te proberen, door te vallen en op te staan. Ergens onderweg verliezen we dat een beetje. We worden voorzichtig. Bang om te falen. Bang om niet goed genoeg te zijn.

Maar ik denk dat de schoonheid van het mens-zijn juist in die imperfectie zit. In het feit dat we niet perfect zijn. Dat we soms falen. Dat we soms iets doms zeggen of doen. Dat zijn de dingen die ons echt maken. Die ons relateren. Die ons verbinden met elkaar.

Rag'n'Bone Man - Human (Lyrics)| "I'm only human after all" - YouTube

Denk aan die keer dat je iets probeerde te maken en het totaal mislukte. De keuken zag eruit als een explosie van bloem en eieren. Maar je hebt het wel geprobeerd! Je hebt plezier gehad (of in ieder geval een leerzame ervaring gehad). En je kunt er nu om lachen, toch? Die momenten van culinair avontuur zijn kostbaar. Zelfs als het resultaat niet op een menukaart zou staan.

En die vergeten afspraken? Die keer dat je met iemand had afgesproken en je het compleet uit je hoofd was? Ja, dat is niet ideaal. De ander is teleurgesteld, en jij voelt je schuldig. Maar het gebeurt. En het feit dat je je dan schuldig voelt, dat je je realiseert dat je een fout hebt gemaakt, dat is juist het menselijke aspect. Het laat zien dat je om de ander geeft en dat je spijt hebt.

Rag'n'Bone Man - Human (Lyrics)| "I'm only human after all" - YouTube

Ik heb een theorie. Ik denk dat de wereld een stuk vrolijker zou zijn als we wat meer zouden accepteren dat we maar mens zijn. Dat we niet altijd alles weten, dat we niet altijd alles kunnen. Dat we soms even de draad kwijt zijn. En dat dat oké is.

Het is die constante strijd om perfectie die ons zo zwaar kan maken. Die onuitgesproken verwachting dat we altijd op ons best moeten presteren. Maar wat als we die verwachting gewoon loslaten? Wat als we onszelf toestaan om af en toe even niet alles op een rijtje te hebben?

Ik stel voor: laten we de kleine, grappige blunder van vandaag omarmen. Laten we lachen om de momenten dat we onhandig waren. Laten we erkennen dat we soms iets vergeten. Want in al die kleine, onvolmaakte momenten, daar vinden we de echte magie van het leven. Daar vinden we de connectie met elkaar. En daar vinden we de ultieme vrijheid: de vrijheid om gewoon onszelf te zijn. En dat, mijn vrienden, is precies wat ik ben. En ik vind het best een fijne plek om te zijn.