Ik Vind Mijn Kind Niet Leuk

Hallo daar, lieve lezers! We hebben allemaal wel eens die momenten, toch? Die momenten waarop je je kleine hummeltje aankijkt en denkt: "Hmm, vandaag is het even... anders." Je kinderen, je geliefde spruitjes, de appels van je ogen... maar soms, heel soms, voel je gewoon even: "Ik vind mijn kind niet leuk."

Ja, ik zeg het gewoon hardop. Het is een bekentenis die we waarschijnlijk allemaal wel diep van binnen hebben, maar zelden uitspreken. En weet je wat? Dat is héél normaal. Het is een beetje alsof je ineens ontdekt dat je favoriete ijsje, die waar je normaal gesproken je pink voor zou afbijten, vandaag een tikkeltje... te zout smaakt. Je houdt nog steeds van het ijsje, natuurlijk! Maar vandaag is het gewoon even geen perfecte match.

Denk aan die ochtenden. De wekker gaat, het is nog donker, en je wordt wakker met een soort geluid dat klinkt als een kleine, verontruste eekhoorn die zijn laatste nootje kwijt is. En daar staat hij dan, je lieve zoon of dochter, al klaar met een eis die groter is dan de Mount Everest. "Ik wil nu mijn gele pyjama aan! En de rode beker! En mijn broodje moet precies zo gesneden zijn dat het op een dinosaurus lijkt, maar dan een vriendelijke!"

En jij, de normaal zo geduldige ouder die de boeddhistische monniken jaloers zou maken, voelt de "Ik vind mijn kind niet leuk"-knop ergens diep van binnen zachtjes oplichten. Je denkt: "Schattie, het is 7 uur 's ochtends. De zon is nog aan het bedenken of hij vandaag überhaupt wil verschijnen. En jij wilt een dinosaurusbroodje?"

Je voelt een lichte drang om de hele situatie op te nemen in een hilarisch cabaretnummer.

Of wat dacht je van de middagdip? Je hebt net een moment van pure rust gevonden, de vaatwasser is uitgeruimd, je zit klaar met je kop thee en een boek dat belooft je naar verre oorden te voeren. En dan, uit het niets, klinkt er een stem: "Mam/Pap, ik verveel meeeeee!"

Verveel je je? Lieve hemel, jong! Je hebt zojuist een uur lang met legoblokjes in een plastic bak gegraven alsof het een schat was! Wat wil je nog meer? Een persoonlijke assistent die je fantasie aanwakkert? Een app die "Verveel-je-niet-spellen" genereert?

Help, mijn kind vind mijn nieuwe partner niet leuk. - Stoere Stappen

Op dat soort momenten voel je de "Ik vind mijn kind niet leuk"-golf weer aankomen. Het is geen woede, geen afkeer, nee, het is meer een soort... milde ergernis. Een soort: "Oh, ga toch even ergens anders je verveling uiten, alsjeblieft?" Je brein is al zo vol met boodschappenlijstjes, werkto-do's, en de vraag of je de planten wel water hebt gegeven, dat er even geen ruimte is voor creatieve vervelingsbestrijding.

En laten we eerlijk zijn, soms zijn ze gewoon... lastig. Ze hebben een genetische aanleg voor het ontdekken van elke kleverige substantie in huis, ze hebben een talent voor het organiseren van geheime snackexpedities naar de voorraadkast om middernacht, en ze vinden het heerlijk om hun speelgoed te verspreiden over een gebied zo groot als een klein land.

Op die dagen, wanneer je huis aanvoelt als een explosie in een speelgoedfabriek en je haar permanent in de war zit van het trekken aan hun handen om ze van gevaarlijke dingen af te houden, kan die "Ik vind mijn kind niet leuk"-gedachte opduiken als een kleine, ondeugende geest. Je kijkt naar ze, ze maken een geluid dat je nog nooit eerder hebt gehoord, en je denkt: "Serieus? Moet dit nu?"

Leerling met gescheiden ouders in je klas: gevolgen en signalen

Maar hier komt het magische, lieve mensen! Die gedachte, die kleine, ondeugende, soms zelfs een beetje schuldige gedachte, is een teken van een gezonde ouder. Ja, je leest het goed! Het is een teken dat je niet perfect bent, dat je een mens bent met gevoelens, en dat je kinderen, hoe schattig ook, af en toe op je zenuwen werken.

Stel je voor: een ouder die ALTIJD zegt: "Oh, ik vind mijn kind zó leuk, elke seconde van elke dag!" Zou dat niet een beetje... gek klinken? Een beetje nep? Alsof ze een soort superkracht hebben die wij gewone stervelingen missen?

De waarheid is dat kinderen geweldig zijn. Ze brengen vreugde, ze brengen liefde, ze brengen ons aan het lachen met hun onverwachte opmerkingen. Maar ze brengen ook uitdagingen. Ze testen onze grenzen, ze leren ons geduld, en soms, heel soms, laten ze ons verlangen naar een stille kamer met een deur die op slot kan.

Ik vind de lerares van mijn kind niet leuk, wat doe ik hiermee?

En dat is oké. Het feit dat je soms denkt: "Ik vind mijn kind niet leuk", betekent niet dat je een slechte ouder bent. Het betekent dat je realistisch bent. Het betekent dat je, ondanks de soms overweldigende chaos, nog steeds die diepe, onvoorwaardelijke liefde voelt.

Denk aan die momenten dat je kind je spontaan omhelst, dat ze je met grote ogen aankijken en iets ongelooflijk liefs zeggen. Die momenten die de "Ik vind mijn kind niet leuk"-gedachte volledig wegblazen en je laten smelten als een boterham met pindakaas in de volle zon. Die momenten zijn goud waard.

En juist omdat die momenten zo speciaal zijn, maken de minder perfecte momenten het leven met kinderen zo'n ongelooflijk, wild avontuur. Die kleine, ondeugende gedachten zijn als de kleine hobbels op de weg van een roadtrip. Ze maken het verhaal interessanter!

Gedragspatronen: Wat zijn het en kun je ze veranderen?

Dus, de volgende keer dat je die gedachte hebt, die kleine, fluisterende "Ik vind mijn kind niet leuk vandaag", haal dan diep adem. Geef jezelf een schouderklopje. Je doet het fantastisch! Je bent een echte, levende, ademende ouder. En dat is het mooiste wat er is.

Proost op alle imperfecte, hilarische, liefdevolle, en soms ook een tikkeltje irritante momenten die we delen met onze kinderen. Ze maken het leven zo ontzettend de moeite waard! En onthoud: ook al vind je ze op dat ene moment niet "leuk", je houdt van ze met je hele hart. En dat is wat echt telt.

Dus, volgende keer dat er een dinosaurusbroodje op tafel moet, of je huis eruitziet als een speelgoedwinkel die failliet is gegaan, lach erom. Adem in, adem uit. En weet dat je niet alleen bent. Wij zijn een leger van ouders die af en toe even die ene gedachte hebben. En dat is volkomen, prachtig, normaal.