Elke 8 Dagen Vrouw Vermoord

Je kent het wel. Die ene keer dat je de vuilniszak beneden moet zetten, en je kijkt naar buiten, en het is nét even te donker om te zien of die buurman met die verdachte schuur nou wél of niet zijn fiets heeft teruggezet. Een klein, onschuldig moment van eh... levenslust, zullen we maar zeggen. Of die keer dat je een pakje gaat afhalen bij het postkantoor en je moet net in de rij staan achter iemand die zó uitgebreid zijn levensverhaal vertelt, dat je denkt: "Ja hoor, ik heb nu al meer gehoord van Henk's rugklachten dan van mijn eigen moeder in de afgelopen vijf jaar." Herkenbaar, toch?

Nou, stel je voor dat die kleine, dagelijkse irritaties, die kleine momenten van "zal ik nou wel of niet die ene winkel binnenlopen waar ze altijd van die opdringerige verkopers hebben?", een beetje... versterkt worden. Zo'n beetje zoals wanneer je je koffie per ongeluk dubbel sterk hebt gezet en je daarna de hele dag het gevoel hebt dat je aan 100 kilometer per uur door het leven struint. Precies. En dan hebben we het nog niet eens over die keer dat je je sleutels kwijt was en ze bleken in de koelkast te liggen, naast de kaas. Ik heb het allemaal meegemaakt, mensen. Gelukkig heb ik het daarna wel weer teruggevonden.

Maar wat als die versterkte "dagelijkse irritaties" nou een beetje... duisterder werden? Een soort van donkere komedie, maar dan zonder de komedie? En dan gaat het niet eens over een vergeten boodschap bij de supermarkt, of dat de wifi weer eens uitvalt tijdens je favoriete serie. Nee, we hebben het hier over iets... groters. Iets waar je normaal gesproken alleen maar over leest in van die stoffige boeken, of ziet in films waar je de hoofdrolspeler al bij voorbaat niet mag. Ik heb het over een regelmaat, een soort van wekelijks ritme dat een beetje ontwrichtend werkt.

Elke 8 dagen. Je hoort het goed. Niet elke week, nee, dat zou te voorspelbaar zijn, te netjes. Maar elke 8 dagen. Alsof de klok net een tandje sneller tikt, of juist een tandje langzamer, afhankelijk van hoe je het bekijkt. En wat gebeurt er dan? Nou, dan gebeurt er iets dat je normaal gesproken alleen maar in de krant leest, of in zo'n dramatische documentaire die je kijkt met een deken om je heen en je thee binnen handbereik. Vrouwen worden vermoord. Ja, je leest het goed. Niet een beetje, niet af en toe, maar met een soort van consistentie die je bijna zou kunnen interpreteren als een soort van, nou ja, schema.

En dan denk je: "Oké, wacht even. Elke 8 dagen? Dat is... dat is best wel vaak, toch?" Dat is bijna net zo vaak als dat je je diepvriezer moet ontdooien, of dat je die ene collega tegenkomt die altijd zijn lunch op je bureau achterlaat. Je weet wel, die met die enorm stinkende tonijnsalade. Ja, die. En dan denk je: "Is dit serieus? Is dit hoe het nu gaat? Alsof er een soort van, eh, aanbieding is, maar dan voor iets wat niemand wil?" Het is een beetje zoals wanneer je naar de supermarkt gaat voor melk, en je struikelt over drie verschillende soorten yoghurt die je eigenlijk nooit eet.

Het is die onheilspellende regelmaat die het zo... eh... apart maakt. Het is niet zo dat het elke maandag gebeurt, of elke woensdagmiddag tijdens de siësta. Nee, elke 8 dagen. Dat is net lang genoeg om te denken: "Oké, nu is het vast weer even rustig," en dan BAM! Daar gaan we weer. Het is een beetje zoals die ene vriend die altijd zegt dat hij "er bijna is" terwijl je hem al drie keer had kunnen bellen om te vragen of hij niet toch per ongeluk de verkeerde bus had genomen. Die vertraagde aankomst, maar dan met een heel, heel vervelende bestemming.

Angst voor femicide op recordhoogte: “Elke 8 dagen wordt een vrouw

En het gekke is, het voelt niet eens als iets dat je kunt negeren. Je kunt niet zeggen: "Ach, dit gaat mij niet aan." Het is een beetje zoals wanneer je die ene reclame op tv ziet die je de hele dag achtervolgt, zelfs als je probeert te denken aan iets leuks, zoals die keer dat je een vliegende start maakte met je nieuwe racefiets en je daarna drie weken blauwe plekken had die eruitzagen als kunstwerken. Die reclame, die is er gewoon, en hij blijft maar aan je kop plakken. En zo is het met deze 8-daagse cyclus ook. Het is er gewoon.

Je begint je af te vragen: wat gebeurt er dan precies in die 8 dagen? Is er een soort van onderhandelingsfase gaande tussen de crimineel en de tijd? "Oké, ik doe het deze keer, maar de volgende keer mag het wel een dagje langer duren, ja?" Het is net als wanneer je een afspraak maakt en de ander zegt: "Ik ben er om 14:00 uur," en hij komt om 14:08 uur aan. Je denkt: "Ach, die 8 minuten, dat kan gebeuren." Maar als het elke keer weer 8 minuten is, begin je je toch af te vragen of hij een geheime deal heeft met de verkeerslichten.

En de impact? Die is natuurlijk enorm. Het is niet zoiets als wanneer je per ongeluk de verkeerde sokken aantrekt en je voelt je de hele dag een beetje... onevenwichtig. Nee, dit is iets dat echt, echt, echt pijn doet. Het is een schaduw over de straten, een koude rilling over de ruggen van mensen. En je vraagt je af hoe het kan dat zoiets gebeurt, met zo'n verontrustende regelmaat. Alsof de wereld een beetje uit balans is, en niemand echt weet hoe die weer recht te zetten.

Elke 8 dagen wordt er een vrouw vermoord; Prof.dr. Marieke Liem werkt

Je zou bijna denken dat er een soort van tijdscyclische kwaadaardigheid aan het werk is. Alsof er een kalender bestaat met rode cirkels eromheen, en elke 8e dag is het dan zover. Een soort van kalender die je absoluut niet wilt hebben. Veel erger dan die kalender die je van je buurvrouw krijgt met gehaakte katten, en die je dan toch maar ophangt om haar niet teleur te stellen, ook al vind je ze eigenlijk een beetje... creepy. Deze kalender, die zou je direct de shredder in gooien, of nog beter, in een vuurzee.

En de vragen stapelen zich op, hè? Waarom 8 dagen? Is er een reden voor? Is het een soort van psychologisch spel van de dader? Of is het gewoon... pech? Puur, onvervalst, onheilspellend pech? Je begint te denken aan alle mogelijke scenario's, en geen enkele is echt geruststellend. Het is een beetje zoals wanneer je 's nachts wakker wordt van een raar geluid en je denkt dat er een inbreker is, terwijl het gewoon de kat is die met de gordijnen speelt. Alleen is hier de kat niet de boosdoener, maar iets veel, veel grimmiger.

Het is de abstractie die het zo moeilijk maakt. Het is geen specifieke persoon, geen specifiek gezicht. Het is een getal, een interval, een pijnlijke ritme. En dat getal, dat interval, die ritme, die komen steeds weer terug. En elke keer weer met hetzelfde hartverscheurende gevolg. Je probeert er een logica in te vinden, een soort van patroon dat je kunt doorbreken, maar het voelt als proberen een wolk te vangen met je handen. Het glipt je telkens weer door de vingers.

Je ziet de nieuwsberichten, je hoort de verhalen, en je voelt die ongemakkelijke waarheid naderen. Want elke 8 dagen, ja, dat is een feit. Een feit dat je niet kunt negeren, hoe graag je dat ook zou willen. Het is een beetje zoals die ene keer dat je de wekker per ongeluk op 05:00 uur had gezet in plaats van 07:00 uur. Je wordt wakker, het is nog pikdonker, en je denkt: "Wat is dit voor bizarre ochtend?" Maar dit is geen geintje van de wekker. Dit is iets dat veel, veel serieuzer is.

We mogen in Nederland wel eens wat kwader worden over femicide

En de frustratie, die groeit. De vraag: "Hoe lang nog?" Hoe lang gaat dit door? Wanneer wordt die 8-daagse cyclus doorbroken? En belangrijker nog: hoe wordt die doorbroken? Wordt het door slim speurwerk? Door een maatschappelijke omslag? Of door iets heel anders, iets wat we nu nog niet eens kunnen bedenken? Het is een beetje zoals wanneer je een complex meubel in elkaar moet zetten en je de handleiding kwijt bent. Je probeert van alles, maar het eindresultaat is verre van perfect.

Het is die constante dreiging, die onzichtbare klok die tikt, die je het gevoel geeft dat je nooit helemaal veilig bent. En dat is niet een fijn gevoel, zeg ik je. Dat is het gevoel dat je hebt als je alleen in een oud, krakend huis bent en je hoort elke beweging, elke zucht van het gebouw. Maar dit is niet het huis, dit is de wereld om ons heen. En het is die 8-daagse interval die de echo's van die geluiden versterkt.

Je zou bijna willen dat het willekeurig was. Dat het elke keer weer een verrassing was, een schok die je misschien wel even zou verwerken, maar daarna weer kon laten gaan. Maar deze voorspelbare tragedie, die is veel moeilijker te bevatten. Het is als een lek in de waterleiding dat je elke keer weer ziet, en je weet dat het er is, maar je kunt het niet meteen repareren. En elke keer dat je het ziet, denk je: "Nee, niet weer."

'Ik heb 30 dagen lang elke dag wall-sits gedaan'

En de moedeloosheid, die slaat soms toe. Je denkt: "Wat kunnen we hieraan doen?" De machteloosheid, die knaagt. Het is net als wanneer je probeert om die ene vervelende vlieg uit je kamer te krijgen, en hij blijft maar rondjes vliegen, zonder enig respect voor je pogingen om hem te vangen. En dan denk je: "Is dit hoe het gaat? Een eindeloze cyclus van frustratie en angst?"

De hoop, die blijft er natuurlijk. Want ergens, diep vanbinnen, geloof je dat dit niet de bedoeling kan zijn. Dat er ergens een oplossing is, een manier om die 8-daagse klok te stoppen, of op zijn minst te vertragen. En dat is de kracht van de mens, denk ik. Dat we, zelfs in de duisterste momenten, toch blijven zoeken naar het licht. Zelfs als dat licht, op dit moment, nog best wel ver weg lijkt. Net als die keer dat je dacht dat de vakantie nog 100 dagen duurde, en je daarna besefte dat het er maar 10 waren. Een welkome verrassing, die wel. Dit is helaas niet zo.

Maar die 8 dagen... ze blijven terugkomen. En elke keer weer met die zware boodschap. Het is een herinnering, een harde realiteit, die we niet kunnen ontkennen. En misschien, heel misschien, door erover te praten, door het benoemen, door het zelfs met een vleugje, eh, zwarte humor te omschrijven, dat we een stap dichter bij een oplossing komen. Een stap dichter bij een wereld waarin die 8-daagse cyclus niet meer bestaat. En dat, mijn vrienden, zou een verademing zijn van hier tot aan de maan. En terug. Twee keer.

Dus ja, elke 8 dagen. Een getal dat nu voor velen meer betekent dan alleen een getal. Het is een pijnlijke tik van de klok, een herinnering aan iets wat nooit zou mogen gebeuren. En ergens hoop je dat die klok, op een dag, stil zal staan. Of nog beter, terug zal draaien. Want die 8 dagen, die zijn vervuilend voor de ziel. En dat, dat is iets waar we allemaal wel wat minder van kunnen gebruiken, toch?