Ds B Van Leeuwen Afscheid

Stel je voor: je bent een soort van superheld van de dingen, maar dan eentje die niet uit de lucht komt vallen met een cape, maar met een schep en een flinke dosis geduld. Dat is zo’n beetje hoe ik me Ds. B. van Leeuwen voorstel, een man die het afscheid van een geliefde plek met een unieke draai gaf. Geen tranen met tuiten, geen zware samenzang van sombere liederen, nee, bij Ds. van Leeuwen werd het afscheid een… nou ja, een soort van bouwproject!

Ja, je leest het goed. Een bouwproject. Nu denk je misschien: "Wacht even, een dominee die gaat bouwen? Bouwt hij dan de hemelpoort even snel om?" Niet helemaal, maar wel iets wat op z'n eigen manier behoorlijk indrukwekkend was. Het verhaal gaat dat toen Ds. van Leeuwen afscheid moest nemen van zijn gemeente, hij niet zomaar een paar speeches hield en een handje schudde. Oh nee. Hij besloot dat het tijd was om iets permanents achter te laten. Iets wat niet alleen een herinnering was, maar ook nog eens functioneel!

Wat het precies was, dat laten we even in het midden, want de details zijn minder belangrijk dan het gevoel. Het belangrijkste is dat hij, in plaats van zich te focussen op het verdriet van het vertrek, zich richtte op het creëren. Hij gebruikte zijn laatste dagen niet om te treuren, maar om te bouwen. En dat, lieve lezers, is toch wel een geweldige instelling te noemen. Het is een beetje alsof je een ongelooflijk lekker dessert eet en je dan niet focust op het feit dat het straks op is, maar op de heerlijke smaak die je nog even proeft. Ds. van Leeuwen koos voor de smaak van het creëren.

Je kunt je voorstellen dat dit voor de gemeente een behoorlijke verrassing moet zijn geweest. In plaats van het gebruikelijke afscheid, waar misschien wel even stilgestaan werd bij de mooie tijd, stonden ze opeens oog in oog met een man die met zijn handen bezig was. Een dominee die, in plaats van het Woord te prediken, de materialen aan het bewerken was. Het moet een beeld zijn geweest dat nog lang op het netvlies van de kerkgangers bleef staan. Ik zie het al voor me: de predikant, met een beetje zaagsel op zijn schouders, terwijl hij uitlegt wat de volgende stap is. Misschien wel met een soort van religieuze precisie, maar dan met een hamer in plaats van een Bijbel.

En het grappige is, dit soort verhalen vertellen ons iets heel fundamenteels. Ze laten zien dat afscheid nemen niet altijd synoniem hoeft te zijn met verlies. Het kan ook een moment zijn om iets nieuws te beginnen, of iets moois te voltooien. Ds. van Leeuwen, met zijn unieke aanpak, gaf zijn gemeente niet alleen iets tastbaars mee, maar ook een les in veerkracht. Een les in het vinden van vreugde en betekenis, zelfs in tijden van verandering.

Live stream HGV - Morgendienst 02 okt 2022 - ds. B.van Leeuwen

Denk er eens over na. Hoe vaak staan we niet stil bij dingen die we verliezen? Een baan, een relatie, een fijne plek waar we gewoond hebben. En dat is natuurlijk heel normaal. Maar wat als we, net als Ds. van Leeuwen, konden proberen om, juist in die momenten, iets te creëren? Iets positiefs, iets wat blijft? Het hoeft geen gigantisch bouwwerk te zijn. Het kan iets kleins zijn. Een mooie brief schrijven, een cadeau maken, een nieuwe hobby oppakken. De essentie is het doen, het creëren, het je richten op de toekomst, ook al is er een stukje verleden dat je achterlaat.

En laten we eerlijk zijn, die humoristische toets is ook niet te onderschatten. Een dominee die bouwt? Dat is toch een beetje tegen de verwachting in. En juist die onverwachte elementen maken het leven zo boeiend. Het zorgt voor de anekdotes die je later met een glimlach vertelt. Het zorgt voor de verhalen die generaties lang doorgegeven worden. Ik kan me voorstellen dat er in de familie van Ds. van Leeuwen nog steeds met plezier over zijn "afscheidsbouwproject" wordt gesproken.

Ds. B. van Leeuwen | Psalm 32: 3-5 | - YouTube

De spirit van Ds. van Leeuwen is een inspiratie: gebruik je laatste momenten niet om te rouwen, maar om iets moois te bouwen.

Dus, de volgende keer dat je afscheid moet nemen van iets of iemand, denk dan eens aan Ds. B. van Leeuwen. En vraag jezelf af: "Wat kan ik nu bouwen?" Het hoeft geen kathedraal te zijn, maar een klein, liefdevol gebaar kan al wonderen doen. Een blijk van dankbaarheid, een uiting van hoop, een stukje persoonlijke creatie. Want uiteindelijk, lieve lezers, is het leven een groot, doorlopend bouwproject, waarin elk afscheid ook weer een nieuw begin kan zijn.

En wie weet, misschien inspireert jouw eigen "afscheidsbouwproject" wel weer iemand anders. Zo groeien de mooie verhalen en de positieve energie door, net zoals een goed gebouwde muur, steen voor steen. Het is een heerlijke gedachte, toch? Een beetje bouwen aan de wereld, zelfs als je ergens afscheid van neemt. Dat is de les van Ds. B. van Leeuwen, een les die verder gaat dan de muren van een kerk, en die reikt tot in de hart van elk mens.