Dode Hommels In De Tuin

Oké, laten we het even over dode hommels hebben. Ja, je leest het goed. Dode hommels. Ik weet het, het klinkt een beetje raar. De meeste mensen schrikken ervan, of vinden het zielig. En dat is het ook wel een beetje, eerlijk gezegd. Maar ik ga hier een gevaarlijke, waarschijnlijk zeer impopulaire mening verkondigen. Ik vind dode hommels, op een bepaalde manier, best wel... amusant.

Wacht, wacht, voordat je je muis pakt om deze pagina te sluiten, geef me even de kans om dit uit te leggen. Het is niet dat ik geniet van het leed van insecten. Absoluut niet. Ik zou nooit expres op een hommel trappen. Ik zal er ook nooit een klap op geven. Maar soms, heel soms, tref je er een aan. Gewoon, lekker op de stoep, of tussen de bloemen. En dan... nou ja, dan kan ik er wel om glimlachen.

De Stilte voor de Storm (of het Zonnetje)

Denk er eens over na. Je loopt lekker door je tuin. De zon schijnt, de vogeltjes fluiten. Alles is vredig. En dan zie je er een. Een hommel. Niet zomaar een hommel, maar een hommel die duidelijk zijn laatste adem heeft uitgeblazen. Hij ligt daar. Stilletjes. Een beetje kromgetrokken, soms met zijn pootjes in de lucht, alsof hij nog net probeerde te wapperen naar de passerende bijen. Of misschien probeerde hij wel een laatste, dramatische pose aan te nemen. Een soort insecten-performance-art.

En ik vind dat wel iets hebben. Het is zo'n contrast met het bruisende leven dat ze normaal vertegenwoordigen. Je ziet ze normaal gesproken, die dikke, pluizige beestjes, volop bezig met nectar verzamelen. Ze zoemen luid, ze vliegen met een zekere arrogantie rond. Ze lijken de heersers van de bloemen te zijn. En dan, plotseling, is daar de eeuwige rust. Het grote niets.

Het is een beetje als een komische slapstickscene. Je verwacht dat hij elk moment weer opstaat, zich omdraait en met een verbaasde blik zegt: "Oeps, ik viel even uit." Maar nee hoor. Daar ligt hij dan. Een klein, donzig monument voor het vergankelijke. En dat is, op een vreemde, filosofische manier, best wel grappig.

Wat kunnen we doen voor hommels in de tuin - Tuinadvies

"Het is de absurditeit van het moment die me zo trekt."

Ik zie het al voor me: een groepje jonge hommels die zich verzamelen rond hun gevallen kameraad. Ze weten niet goed wat ze ermee aan moeten. Zullen we hem uit de weg slepen? Moeten we een minuut stilte houden? Moeten we een grootschalige herdenkingsdienst houden met bloemblaadjes? Maar ja, hommels zijn niet zo van de speeches. Ze gaan waarschijnlijk gewoon weer door met hun dagelijkse bezigheden. En dat vind ik dan weer typisch hommel. Altijd gefocust op de taak.

Het Kleine Drama op de Stoep

En dan heb je nog de verschillende posities waarin je ze kunt aantreffen. Soms liggen ze plat op hun rug, een soort insecten-yoga-houding. Andere keren liggen ze op hun zij, een beetje in elkaar gedoken, alsof ze zich voorbereiden op een dutje dat net iets te lang duurt. En de meest komische vind ik nog, als ze met hun pootjes omhoog liggen. Dat geeft zo'n gevoel van complete overgave. Ze hebben de strijd gestaakt. De handdoek in de ring gegooid. Of, in dit geval, de antenne neergelegd.

Dode hommels helpen hommelonderzoek | Naturalis

En stel je voor dat er een ander insect langskomt. Een nieuwsgierige mier, bijvoorbeeld. Die loopt dan om het stilgevallen exemplaar heen, ruikt eraan, en denkt waarschijnlijk: "Hm, die is wel erg stil. En hij beweegt niet. Geen probleem voor mij dan." En dan loopt de mier gewoon verder, op zoek naar iets eetbaars. Dat is de echte overlever. Geen tijd te verliezen met dode hommels.

Ik realiseer me dat dit misschien klinkt alsof ik een beetje morbide ben. Maar dat is het niet, hoor. Het is meer een soort droge humor die ik erin zie. Het is een herinnering dat zelfs de meest ijverige en belangrijke wezens in onze natuur uiteindelijk hun tijd hebben gehad. En dat dat, op een gekke manier, best wel universeel is. Het is het leven, toch? En soms, heel soms, eindigt het met een stille, pluizige crash.

Natuurfotografie-Anita's-Art: Dode hommelkoningin in mijn tuin

Een Beetje Filosofie en een Glimlach

Dus de volgende keer dat je een dode hommel ziet liggen, doe jezelf dan een plezier. Haal even diep adem. En probeer er het komische van in te zien. Zie het niet als een tragedie, maar als een klein, bizar moment in de grote cyclus van het leven. Misschien was hij wel ontzettend moe. Misschien had hij gewoon even genoeg van al dat zoemen en nectar verzamelen. Wie weet.

En als je dan toch bezig bent, kijk dan ook even naar de levende hommels. Hoe druk ze zijn. Hoe belangrijk hun werk is. En bedenk je dat ze, net als wij, ook af en toe een pauze nodig hebben. Of misschien gewoon een goed, lang dutje. Het leven is kort, zelfs voor een hommel. En soms, heel soms, is het einde net zo onverwacht en grappig als een dikke hommel die dramatisch neervalt.

Dus ja, ik sta erbij. En ik glimlach. Een beetje. Om de dode hommel. Het is mijn kleine geheimpje. En nu, ook een beetje van jou. Vergeet niet: humor zit in de kleinste, pluizigste dingen. Zelfs als ze niet meer bewegen. Gelukkig leven nog wel. Dat is het belangrijkste. En dat is, uiteindelijk, pas echt grappig.