De Weg Naar Versailles 1965

Hé, heb je wel eens van De Weg Naar Versailles gehoord? Nee? Nou, dan moet je echt even gaan zitten, want dit is een verhaal dat je niet snel vergeet. Stel je voor: 1965. De wereld draaide nog op een ander tempo, hè? Geen smartphones, geen internet. Gek hè?

En dan heb je dus die film. De Weg Naar Versailles. Klinkt een beetje stoffig, toch? Alsof je in een oude, vergeten kelder belandt. Maar nee, nee, nee! Dit is juist niet zo'n saaie geschiedenisles. Het is meer een soort guilty pleasure, als je het mij vraagt. Een beetje kitsch, een beetje drama, en vooral heel veel glamour. Of nou ja, de glamour van die tijd, hè? Dat is ook weer zo'n ding. Denk aan pruiken die hoger waren dan de Eiffeltoren, en jurken waar je met drie man in kon verdwalen. Ongelooflijk!

Dus, wat is het nou eigenlijk? Het is een film die je meeneemt naar het hof van de magnifieke Louis XIV. Ja, die met dat gekke pruikje en die dramatische blik. Je weet wel, de Zonnekoning. En Versailles? Dat is natuurlijk het paleis waar je u tegen zegt. Alles is daar goud, fluweel, en marmer. Je struikelt er bijna over de schatten. Letterlijk!

Maar de film gaat niet alleen over de mooie paleizen en de dikke portemonnees. Oh nee. Het gaat over intrige. Over liefdesaffaires. Over machtsstrijd. Eigenlijk net als op de tv-zenders van nu, maar dan met veel meer kant en heel veel minder hashtags. En de kostuums, hemel, de kostuums! Ik denk dat er meer stof in één jurk zat dan in mijn hele appartement. En al die versieringen, parels, diamanten… Ik zou er een fortuin mee kunnen verdienen als ik er maar een paar kon stelen. Maar dat doe ik natuurlijk niet! Dat gezegd hebbende…

De hoofdpersoon, hè? Een jonge vrouw die op het hof terechtkomt. Ze is een beetje naïef, een beetje onzeker. Je zou bijna denken: “Oei, die gaat het niet redden hier.” Ze is een beetje de onhandige muis in een wereld van katten. En die katten, dat zijn dus de edelen. Allemaal met hun eigen agenda, hun eigen geheimen. Ze fluisteren, ze roddelen, ze plannen. En onze heldin? Die probeert gewoon haar weg te vinden in dat slangenkuil.

Palace of Versailles | History & Facts | Britannica

Het is fascinerend om te zien hoe die mensen leefden. Allemaal die strenge etiquette. Je moest op een bepaalde manier buigen, een bepaalde manier praten. Ik denk dat ik na vijf minuten al de hele boel verpest had. “Mevrouw, mag ik u een glas wijn aanbieden?” Plons. “Oeps, sorry, ik dacht dat dat de waterkan was.” Ja, dat zou het wel zo'n beetje zijn. En dan die dansen! Allemaal ingewikkelde stapjes, hoofse gebaren. Ik zou me waarschijnlijk struikelen over mijn eigen voeten. En dan die perruques, die pruiken. Waarom zo hoog? Was het om dichter bij de hemel te zijn? Of was het om de belastinginspecteur niet te hoeven zien? Wie zal het zeggen!

En de romantiek! Oh, de romantiek. Er is natuurlijk altijd wel een knappe edelman die een oogje heeft op onze heldin. En hij is natuurlijk ook weer ingewikkeld, met geheimen en een duister verleden. Klassiek, toch? Maar hé, dat is wat we willen zien in zo’n film! Dat hartzeer, dat verlangen. En dat alles onder het toeziend oog van de Zonnekoning. Die lijkt wel altijd te weten wat er gebeurt. Of misschien hoort hij het gewoon van zijn spionnen. Ze hadden toen vast al een soort Instagram, maar dan met perkament en inkt.

Exclusief: 20 zeldzame foto’s van de Queen, uit de archieven van

Maar wat het dus zo leuk maakt, is dat het niet perfect is. Soms voelt het een beetje… over the top. De dialogen zijn soms een beetje melodramatisch, de plotwendingen een beetje vergezocht. Maar dat is juist de charme! Het is geen documentaire, hè? Het is een sprookje. Een sprookje dat zich afspeelt in een tijd waarin koningen nog de dienst uitmaakten en de meesten van ons waarschijnlijk nog op de paardenmolen zaten. Ja, dat laatste is een beetje een overdrijving, maar je snapt wat ik bedoel.

En de muziek! Vaak van die statige muziek, die je het gevoel geeft dat je zelf ook aan het hof bent. Je zou bijna een galajurk willen aantrekken en een menuetje dansen. Nou ja, een menuetje dat eruitziet alsof ik net de hond heb uitgelaten, maar toch.

Wat me ook altijd opvalt aan dit soort films, is de schoonheid van de set design. Alles is zo gedetailleerd. De muurschilderingen, de meubels, de schilderijen. Je zou er uren naar kunnen kijken. Ik zou er nog langer naar kunnen kijken als er chocoladestukken in de muren zaten, maar dat terzijde. Het is gewoon een lust voor het oog. En ik denk dat dat ook een beetje de bedoeling was. Mensen wilden escapisme. Ze wilden even weg uit hun eigen wereld en ondergedompeld worden in een wereld van pracht en praal.

19x De best bewaarde geheimen van Versailles

En die kleding, nogmaals! Ik heb het gevoel dat ik er niet genoeg over kan zeggen. Ik zou er mijn hele huis mee kunnen behangen. En waarschijnlijk zou ik het ook gewoon doen als ik de kans kreeg. Die zijde, die brokaat, die kant… Ongelooflijk vakmanschap. En het dragen ervan? Ik kan me voorstellen dat dat een hele opgave was. Dat is geen kleding waar je even snel een frietje mee haalt, hè? Dat is kleding voor de eeuwigheid. Of in ieder geval voor een hele lange receptie.

Er zit ook vaak een soort morele les in deze films. Over de gevaren van ambitie, over de wreedheid van de macht, over de fragiliteit van geluk. Je wordt eraan herinnerd dat niet alles wat blinkt goud is. En dat de mensen die er het meest verzorgd uitzien, soms ook de meest duistere geheimen hebben. Een beetje zoals de buurvrouw die altijd zo vriendelijk lacht, maar stiekem wel eens de kat van de overburen voert. Nee, dat is niet het juiste voorbeeld. Meer zoals de politicus die iedereen mooie beloftes doet, maar uiteindelijk alleen aan zichzelf denkt. Ja, dat is beter.

Foto zopf -Fotos und -Bildmaterial in hoher Auflösung – Alamy

De acteurs in die tijd, hè? Ze hadden vaak zo'n theatraal manier van spelen. Een beetje overdreven, maar het past wel bij de setting. Je moet je voorstellen dat je in een hele grote zaal zit waar je niet iedereen kunt verstaan. Dan moet je wel een beetje uithalen, toch? En die gezichtsuitdrukkingen! Zo intens! Je kunt soms al aan hun wenkbrauw zien dat er iets groots aan de hand is. Een grote emotionele uitbarsting staat op punt van plaatsvinden, kun je dan denken.

Dus, De Weg Naar Versailles. Het is geen film die je met je ogen dicht kijkt. Je moet er een beetje bij blijven. Je moet de kleine gebaren opmerken, de flitsende blikken. Want juist daarin zit het verhaal verborgen. Het is als een puzzel, maar dan met heel veel kralen en zijden lintjes. En als je het goed doet, krijg je een prachtig plaatje. Een plaatje van een tijdperk dat zowel fascinerend als absurd was. Een tijdperk dat we nu met een glimlach kunnen bekijken, wetende dat we zelf die pruiken niet meer hoeven te dragen. Godzijdank.

Ik vind het dus echt een aanrader als je zin hebt in een beetje escapisme. Als je even weg wilt dromen naar een tijd van grote kastelen, prachtige jurken, en schandaaltjes op fluwelen kussens. Het is een film die je aan het denken zet, maar vooral ook aan het genieten. En zeg nou zelf, wie heeft er geen zin in een beetje koninklijk vermaak, toch? Zeker als het zo heerlijk over de top is!