Andries Mak Van Waay Overleden

Nou ja, daar ging weer iemand. Je kent het wel. Een naam die je wel ergens van hebt gehoord. Andries Mak Van Waay. Overleden. Klinkt serieus, toch?

En dan zit je daar, met je kopje thee, en denk je: "Wie was dat eigenlijk ook alweer?" Was het die aardige buurman die altijd zijn hond uitliet? Of die meneer die altijd zo'n goeie grap maakte op de verjaardagen van tante Truus? Nee, waarschijnlijk niet.

Het is een beetje alsof je een film kijkt en er een personage langskomt met een naam die je meteen weer vergeet. Je denkt: "Oh, die is er ook nog!" En dan, poef, weg. En dan lees je dat ze overleden zijn, en denk je: "Ah ja! Andries Mak Van Waay! Die naam kende ik!"

Het is bijna een sport, vind je niet? Het raden naar de exacte betekenis van zo'n naam. Was Andries een vrolijke jongen met sproeten? En maakte Mak Van Waay zijn eigen kaas, misschien? Of had hij een boerderij vol met makke, lieve schapen?

We projecteren de gekste dingen op namen. Zonder te weten wie die persoon echt was, maken we er al een heel verhaal van in ons hoofd. En dan, met het nieuws van het overlijden, wordt dat verhaal ineens een beetje definitief. Een gesloten boek.

En eerlijk is eerlijk, soms is het nieuws van iemands heengaan een beetje als een verrassingsfeestje dat je mist. Je hoort de verhalen achteraf. "Oh, Andries Mak Van Waay? Die was zo goed in schilderen!" of "Ja, Andries, die heeft ooit nog een prijs gewonnen voor de mooiste tulp!" En jij zit dan te knikken en te denken: "Oh, kijk nou."

Interessante archiefvondsten: Het ontstaan van de achternaam Mak van

Het is een beetje ironisch. Je hoort een naam, Andries Mak Van Waay, en het is plotseling heel belangrijk dat je hem kent. Of in ieder geval, dat je weet dat hij bestaan heeft. En dan, zodra je weet dat hij is overleden, wordt het ineens een stuk minder belangrijk om alle details te weten. De urgentie is weg. Het spel is voorbij.

Ik heb zo'n onpopulaire mening, hoor. Ik denk dat we soms iets té veel nadruk leggen op de grote namen. Alsof het leven pas echt geleefd is als er een krantenkop over je verschijnt. Maar wat met al die Andriessen Mak Van Waays die we niet kennen? Die de bakker zijn die elke ochtend met een glimlach je brood bakt? Of de juf die zoveel geduld heeft met die lastige leerling?

Zij zijn ook belangrijk. Misschien wel belangrijker in ons dagelijks leven. Maar nee, zij krijgen geen hele alinea in de krant. Zij krijgen hooguit een "sterkte met het verlies" van de buurvrouw. En dat is ook prima, hoor.

Mariëtte Mak is overleden - NRPS - Nederlands Rijpaarden- en Ponystamboek

Maar die namen. Die namen met een beetje een gravitas. Andries Mak Van Waay. Klinkt bijna als een personage uit een oude Nederlandse roman. Iemand met een geheim, of een verborgen schat. Je ziet hem al voor je. Een beetje stijfjes, met een nette hoed. Misschien woonde hij in een groot huis met een tuin vol rozenstruiken.

En dan, Andries Mak Van Waay, is hij er niet meer. En wordt er opeens veel over hem gesproken. Alsof de wereld nu pas echt snapt hoe belangrijk hij was.

Dat is toch een beetje gek? Het is pas als iemand er niet meer is, dat we beseffen hoe aanwezig ze waren. Of hoe aanwezig we willen dat ze waren. We vullen de leegte op met herinneringen, met verhalen, met… nou ja, met de naam Andries Mak Van Waay die we nu beter kennen, omdat hij is overleden.

Het is een beetje als met die beroemde mensen die je alleen kent van hun achternaam. Denk aan een filmregisseur, of een politicus. Je kent de naam, Van der Laan, of De Vries, en je denkt: "Ja, die ken ik." Maar of je ooit een film van die regisseur hebt gezien, of een speech van die politicus hebt gehoord? Dat is een heel ander verhaal.

Nicolaas van der Waay | Watercolours and drawings prev. for Sale | The

En dan, Andries Mak Van Waay. Weer zo'n naam die tot de verbeelding spreekt. Zonder dat we weten waarom. Was hij een reiziger? Een uitvinder? Een meesterbakker die zijn geheimen meenam?

Je zou kunnen zeggen dat het overlijden van zo iemand, een beetje als het uitdoen van een lamp is. Het licht was er, en nu is het weg. En de kamer voelt ineens anders aan. Leeg. En dan begin je te zoeken naar andere lichtbronnen.

En misschien, heel misschien, is het soms beter om die lampen te koesteren terwijl ze nog branden. Om te vragen: "Hé, Andries Mak Van Waay, wat deed jij zoal?" In plaats van te wachten tot het nieuws komt dat het licht is gedoofd.

Simon Jacobus Mak van Waay Paintings & Artwork for Sale | Simon Jacobus

Maar ja, dat is makkelijker gezegd dan gedaan. We zijn nu eenmaal zo. We leven in de waan van de dag, en dan pas, als er een grote naam wegvalt, denken we: "Oh, daar ging er weer één." En dan gaan we speculeren over die naam. Andries Mak Van Waay. Wie was jij? We zullen het nooit helemaal weten, hè? En misschien is dat ook wel goed zo. Een beetje mysterie mag blijven. Zelfs als het gaat om iemand die niet meer onder ons is.

Dus ja, Andries Mak Van Waay. Rust zacht. En bedankt voor… nou ja, voor het feit dat je een naam had die tot de verbeelding spreekt. En voor het feit dat je ons weer even hebt laten nadenken over de namen die we kennen, en de namen die we nog moeten leren kennen.

En nu weer verder met ons leven. Want de wereld draait door, met of zonder Andries Mak Van Waay. En met of zonder antwoorden op al die vragen die zijn naam oproept. Een beetje mysterie, dat houdt het leven toch leuk, nietwaar? En soms, heel soms, is dat het enige wat telt. Dat we een beetje kunnen glimlachen bij het horen van een naam, zelfs als we niet precies weten waarom. En dat we, dankzij het overlijden van Andries Mak Van Waay, even een momentje hebben gehad om daarover na te denken. Vrij van druk, vrij van verwachtingen. Gewoon, een beetje mijmeren. En dat is best vermakelijk, toch?